Ευγενική ειδοποίηση: Παρακαλώ, αν είστε φανατικοί οπαδοί της woke κουλτούρας (έμφαση στο φανατικοί – γενικά) μην συνεχίσετε την ανάγνωση αυτού του άρθρου. Στην ηλικία μας δεν πρέπει να συγχιζόμαστε, ούτε να μας ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι – βλάπτεται σοβαρά η υγεία. Τα υβριστικά σχόλια  που πιθανόν (θα) αναρτήσετε, δεν θα επιτελέσουν τον σκοπό τους – εκτόνωση-  γιατί θα εντοπίζονται πάραυτα από τον φρουρό ΑΙ μας και θα διαγράφονται.

Ξαπλωμένη κι αραχτή η παρέα στην παραλία, ρουφάει απολαυστικά καφέδες κρύους, μπίρες, ή άλλα πιο εξωτικά ποτά. Στο σέικερ, και το θαλασσινό, ευλογημένο πελαγίσιο αεράκι. Κι επιδίδεται, η παρέα, στο αγαπημένο ανά τις δεκαετίες των απανταχού λουομένων, στη φάση ξαπλώστρα, ήπιο σπορ: Το Χάζι. Της «περαντζάδας», αυτών που παρελαύνουν πάνω-κάτω στην αμμουδιά, που παίζουν ρακέτες, ή που απλώς βολτάρουν, πριν και μετά τη βουτιά. Με μαγιό, φυσικά. 

Σε αυτό το αθώο και οικείο σκηνικό, μιας θερινής παράστασης που αναπαράγεται σε χιλιάδες παραλίες της μικρής, θαυμαστής μας χώρας, παρατηρώ μία αλλαγή στα «κουστούμια». Κάποιος νέος «ενδυματολόγος», από τα μεγάλα, διεθνή αρχηγεία της Μόδας και των Τάσεων, σχεδίασε κι έστειλε για μαζική παραγωγή ανά τις μπράντες το νέο μπικίνι: Το στρινγκ. Ή και αποκαλούμενο μπικινάκι-στρινγκάκι – κατά την άλλη τεράστια τάση των υποκοριστικών, βλέπε και καρτούλα, τιμούλα, κλπ. Και φαίνεται ότι είτε η τιμούλα είτε η.. τασούλα (όχι η Τασούλα η φιλενάδα μου 😄) είτε, κυρίως, αυτό που υπόσχεται το συγκεκριμένο μοντέλο, το έχει κάνει ανάρπαστο και αδιαφιλονίκητο χιτ του φετινού καλοκαιριού. Σύντομη περιγραφή του κάτω κομματιού, για να μην το μπερδεύουμε με το εσώρουχο στρινγκ: Το πίσω μέρος του κάτω κομματιού του μπικίνι – στρινγκ δεν είναι απλό και σκέτο στρινγκ. Επειδή θέλει να τιμά την κατηγορία του (μαγιο-μπικίνι, στρινγκ) και να διαχωρίζεται από το εσώρουχο στρινγκ, βγαίνει με το γνωστό τριγωνάκι που καλύπτει  τα οπίσθια στο κλασικό μπικίνι, πλην όμως αυτό το τριγωνάκι πέφτει ψηλά πίσω στη μέση. Ώστε ο ποπός να είναι εντελώς ακάλυπτος. 

Οπίσθια έξω λοιπόν, για να παραφράσω το θρυλικό τραγούδι της αγαπημένης Μελίνας Τανάγρη! Ανεξάρτητα ηλικίας, σωματότυπου, βάρους, φοριούνται με θάρρος κι αυτοπεποίθηση!

Σπεύδω και προλαβαίνω τα μαχαίρια που ήδη ακονίζονται από αυτούς που ανήκουν στο κοινό της παραπάνω ειδοποίησης μου και που άρχισαν να διαβάζουν το άρθρο παρά την ειδοποίηση – ίσως και λόγω, αυτής!
Χαιρετίζω το αναφαίρετο δικαίωμα να φοράς ό,τι θες, ανεξάρτητα βάρους και σωματότυπου – άλλωστε διατίθεται σε όλα τα μεγέθη το εν λόγω. 
Χαιρετίζω  το χαστούκι που τρώει – όποτε το τρώει – το body shaming.
Μακριά  από εμένα, ηθικολογίες και γνωστές υποκριτικές ιερεμιάδες!
Το κερασάκι (μου) τέλος, για όσους δεν το  γνωρίζουν: Το Just a Number, έχει αποστολή του και σημαία του την εξάλειψη των ηλικιακών προκαταλήψεων και αποκλεισμών. 
Όμως, καθώς και κατά συνέπεια όλων αυτών, θα ασκήσω κι εγώ το δικαίωμα μου να εκφράσω εξίσου ελεύθερα προβληματισμούς, γνώμη, κι ανησυχίες.

Ξεκινώ λοιπόν έναν φανταστικό διάλογο με μια στριγκοφορούσα, που μόλις άπλωσε την πετσέτα της δίπλα κολλητά στη δική μου.
-Αλήθεια, τι σε έκανε να αγοράσεις αυτό το μαγιό;
-Κι εσένα τι σε νοιάζει;
-Περιέργεια. Αν θες, μου απαντάς.
-Μ’ αρέσει. Και το φοράω γιατί μπορώ.

Σωστό. Εδώ τελειώνει ο διάλογος. Τα υπόλοιπα είναι δικές μου σκέψεις που της απευθύνω νοερά:

Καλό μου κορίτσι – κορίτσι αποκαλώ και την 75χρονη φίλη μου – αναρωτιέμαι μόνο, τη στιγμή που το αγόραζες, τι πέρασε  από το μυαλό σου από όλα όσα υπόσχεται αυτό το μικροσκοπικό κομμάτι ύφασμα που στέκει στη… μέση σου; Ότι θα δείχνει το πόδι πιο μακρύ; Ότι θα σε κάνει πιο σέξι; Ότι το φοράνε όλες; Ότι έτσι επιβάλλει η μόδα; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι ένας ποπός παραμένει ποπός, είτε καλύπτεται λίγο είτε καθόλου. Και ότι το σέξι, όπως και η αισθητική, είναι (ευτυχώς) απολύτως υποκειμενική υπόθεση.

Τελειώνω όμως με το πνεύμα με την αισθητική και τι είναι σέξι (ή απλά χυδαίο όπως χαρακτηρίζουν πολλοί – υποκειμενικά, πάντα), σοβαρεύομαι κι αλλάζω σελίδα:

Κεφάλαιο Υγιεινή: Επειδή το συγκεκριμένο μαγιό δεν το φοράς μόνο στην παραλία.Σε βλέπω που ανεβαίνεις στο λεωφορείο, που κάθεσαι στο ταξί, στο beach bar, στην καφετέρια, στην ταβέρνα. Χωρίς ούτε ένα παρεό, χωρίς μια πετσέτα. Ακριβώς όπως βγήκες από τη θάλασσα. Σκέψου λοιπόν – αν δεν σε έχει ήδη ενημερώσει ο γυναικολόγος σου – πόσο επιρρεπής γίνεσαι σε κάθε είδους μολύνσεις και φλεγμονές. Κι αν πάλι αυτό δεν σε ανησυχεί ιδιαίτερα, σκέψου κάτι ακόμη. Τους ανθρώπους που θα καθίσουν μετά από εσένα στην ίδια καρέκλα.

Ναι, έχεις κάθε δικαίωμα στην ελευθερία. Να φοράς ό,τι θέλεις. Να αισθάνεσαι όμορφη όπως εσύ ορίζεις το όμορφο. Να αδιαφορείς για τις τάσεις ή να τις ακολουθείς όλες. Αυτά είναι αποκλειστικά δική σου υπόθεση.

Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια που ξεχνάμε όλο και συχνότερα. 

Η ελευθερία μας δεν σταματά εκεί που διαφωνεί κάποιος μαζί μας. Σταματά εκεί που αρχίζει ο χώρος που ανήκει (και) στον άλλον. 

Κάποιες φορές αυτό το όριο είναι ένα κάθισμα στο λεωφορείο, στο μπαρ, ή στο ταξί, εκεί που κάτσουν κι άλλοι. 

Και κάποιες άλλες είναι απλώς… μια πετσέτα δίπλα στη δική μας.