Μα, τι είναι αυτό; – ρωτούν πολλοί.

«Αυτό» είναι μια ερωτική ιστορία για γορίλες, είχε πει πριν από ένα χρόνο η συγγραφέας, σε συνέντευξή της στη Lifo. Μια ιστορία για μία «απλή, καλά δομημένη κοινωνία όπου όλοι έχουν τον ρόλο τους χωρίς να παιδεύονται να βρουν ταυτότητα. Όπου δεν λιτανεύουν ψυχικά τραύματα γιατί αν γίνει κάτι στραβό, η κοινότητα σπεύδει αμέσως να το αποκαταστήσει. Όπου το Alpha male, ο βασιλιάς, ο πατριάρχης, δεν είναι έτσι όπως τον παρουσιάζει η σύγχρονη λαϊκή αντίληψη, αλλά ένα ον δυνατό, με κύρος, προστατευτικό, δίκαιο και πάνω από όλα ένας τρυφερός μπαμπάς και ένας αγαπησιάρης σύζυγος για όλες τις θηλυκές του, επειδή η εξουσία του προέρχεται από αυτές και καταλήγει σ’ αυτές».

Αυτή την ιστορία για τον Ντου Νταντού και τον τρόπο που η Homo τον παγιδεύει στα ερωτικά δίχτυα της, μόνο η Ρούλα Γεωργακοπούλου μπορούσε να γράψει. Γνώρισα τη Ρούλα σε χρόνια παλιά, δημοσιογραφικά, συμπορευτήκαμε σε διπλανά «θρανία» για ένα διάστημα και το λέω μετά λόγου γνώσεως – κι ας μην είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε τότε, λόγω ανωριμότητας, το απολύτως μοναδικό ύφασμα της γραφής της, μια ιδιοφυώς σουρεάλ προσέγγιση η οποία, εκεί που τείνει να στρίψει προς τον κυνισμό, κάνει κάθετη βουτιά προς τα πιο βαθιά πελάγη της τρυφερότητας και της ευαισθησίας. Την απολαύσαμε στις τρεις προηγούμενες νουβέλες της -«Δέντρα πολλά δέντρα», «Η μέθοδος της μπουρμπουλήθρας», «Ανάπτυγμα βατράχου»- την απολαμβάνουμε στα χρονογραφήματά της στα ΝΕΑ και την Athens Voice. Και της θέσαμε δύο ερωτήσεις, με αφορμή το ολοκαίνουργιο Εντευκτήριο Μελαγχολικών Πιθήκων:

Δεδομένου ότι από τα περισσότερα έμβια όντα φαίνεται να μη λείπουν ούτε ο νους ούτε το συναίσθημα, τι κατάλαβες ότι προστατεύει αυτά τα υπέροχα θηλαστικά -και άλλα- από το να μην παιδεύονται συνεχώς για να βρουν και να αποδέχονται την ταυτότητά τους;

Ακολουθώ το αριστούργημα του Σίγκμουντ Φρόϋντ , «Ο Πολιτισμός πηγή δυστυχίας». Αυτός τα ξέρει καλύτερα. Ο βαθύς ψυχισμός του ανθρώπου και η αδιανόητη νοητική του εξέλιξη μέσα στα χιλιάδες χρόνια, τον έχει μεταβάλει σε μια απύθμενη δεξαμενή τραυμάτων και νευρώσεων, ενώ ταυτόχρονα τον αποξενώνει συστηματικά από τη σωματικότητά του και την αίσθηση μέσω αυτής, του εαυτού. Ακόμα και ζώα με απειροελάχιστη πολυπλοκότητα συγκριτικά με τους πίθηκους, καταφέρνουν να κουμαντάρουν τέλεια τις δυνατότητες του είδους τους χωρίς να δυσανασχετούν πότε με το ένα και πότε με το άλλο και να θέλουν να δραπετεύσουν από τις βασικές τους προδιαγραφές. Κανένα λιοντάρι π.χ., δεν έτυχε να ξυπνήσει ένα πρωί και να δηλώσει “βίγκαν”, κανένα ψάρι δεν έφαγε τη γάτα και κανένα πουλί δεν κελάηδησε με ανθρώπινη λαλίτσα. Ακολουθούν απαρέγκλιτα τη νόρμα τους, τον βασικό τους σχεδιασμό, τις ορμές, τα ένστικτα και την όποια ευφυΐα διαθέτει η φυλή τους. Η δική μας νόρμα είναι η νοημοσύνη. Όντως μεγάλη η χάρη μας αλλά και ο παιδεμός μας επίσης.

Διαβάζω συχνά ότι είσαι συγγραφέας για απαιτητικούς αναγνώστες. Πώς θα ήθελες εσύ να προσδιορίζεται ο απαιτητικός αναγνώστης σου;

Καταρχάς, δεν θα ήθελα οι αναγνώστες μου να είναι απαιτητικοί. Να μην απαιτούν, επί παραδείγματι, να διαλέγω τα θέματά μου από την τράπεζα θεμάτων ή να ακολουθώ την κεντρική λεωφόρο της αφήγησης με τα μεγάλα μποτιλιαρίσματα και την ψυχοβγαλτική σήμανση. Να μου επιτρέπουν να κόβω δρόμο μέσα από χωματόδρομους, εκεί απ΄όπου δεν περνάει σχεδόν κανένας κι ας χρειαστεί κατόπιν να αλλάξω λάστιχα και αναρτήσεις ή να πετάξω το αυτοκίνητο. Θα ήθελα επίσης να γελάνε εύκολα και να κλαίνε δύσκολα, έτσι όπως μου συμβαίνει κι εμένα, γιατί δεν πονάς σωστά ούτε τιμάς τον πόνο σου, αν δεν είναι αμπαλαρισμένος από ένα ανακουφιστικό διφορούμενο γέλιο. Κι αν είμαστε λίγοι, να μοιάζουμε πολλοί. Είναι απαιτητικό αυτό;