Πριν από τα στάδια, τα μεγάλα γήπεδα και τις διακρίσεις, υπήρχαν οι παρέες, το παιχνίδι, η αλάνα, που δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Υπάρχει κάτι παράξενα όμορφο στον αθλητισμό. Κάτι που δεν χωράει σε μετάλλια, κύπελλα ή πίνακες σκορ.
Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν τις θυμάσαι για τη νίκη, αλλά για το συναίσθημα.
Κι αν το καλοσκεφθεί κανείς, αυτές οι στιγμές δεν ξεκινούν στα μεγάλα στάδια, ξεκινούν πολύ νωρίτερα. Ξεκινούν από τότε που παίζαμε στις αλάνες.
Εκεί που σε χωμάτινα γήπεδα, σε δρόμους της γειτονιάς, σε αυτοσχέδια τέρματα, με πέτρες, εκεί που τα παιδιά μάθαιναν, χωρίς να το ξέρουν, τα πρώτα τους μαθήματα ζωής.
Δεν υπήρχαν διαιτητές, αλλά υπήρχε δικαιοσύνη. Δεν υπήρχαν γραμμένοι κανονισμοί, αλλά υπήρχε συμφωνία. Και πάνω απ´όλα, υπήρχε η παρέα. Αν δεν έπαιζες τίμια δεν σε ξανά φώναζαν. Αν θύμωνες και έφευγες έχανες το παιχνίδι και μαζί τη χαρά του.
Εκεί τα παιδιά έκαναν τις πρώτες προπονήσεις στη ζωή.
Εκεί έμαθαν να περιμένουν τη σειρά τους, να συνεργάζονται, να διαφωνούν και το σημαντικότερο να τα ξαναβρίσκουν.

Μέσα από το παιχνίδι, μέσα σε φωνές, καυγάδες και γέλια χτιζόταν κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια νίκη: Ο χαρακτήρας.
Χωρίς να το καταλαβαίνουν, δοκίμαζαν ρόλους ζωής και καλλιεργούσαν δεξιότητες μέσα από παιχνίδια και τα αθλήματα.
Κάπως έτσι, όταν το παιχνίδι έγινε πιο οργανωμένο, η αλάνα έδωσε τη θέση της στο γήπεδο.
Οι αξίες έχουν ήδη φυτευτεί. Ο αθλητισμός έρχεται, απλώς να τις καλλιεργήσει.
Διδάσκει πειθαρχία, επιμονή και σεβασμό.
Στον αθλητισμό δεν αρκεί να είσαι καλός πρέπει να είσαι και δίκαιος. Η πειθαρχία και ο σεβασμός στον αντίπαλο και τους αγώνες αποκτούν μορφή και συνέπεια. 
Έτσι εμφανίζονται εκείνες οι στιγμές που ξεχωρίζουν.
Στιγμές, όπως εκείνη που ένας ποδοσφαιριστής μπροστά σε άδειο τέρμα, σταμάτησε το παιχνίδι για να βοηθήσει τραυματισμένο αντίπαλο.
Ή όταν δύο αθλήτριες αντί να κυνηγήσουν τη νίκη, βοηθούν η μία την άλλη να σηκωθεί.
Και βέβαια υπάρχουν και οι στιγμές που σε κάνουν να χαμογελάς. Όπως ο σπουδαίος Έλληνας Ολυμπιονίκης Μίλτος Τεντόγλου, που ξέχασε το χρυσό μετάλλιο, στους τελευταίους Πανευρωπαϊκούς αγώνες και επιστρέφει χαλαρά να το πάρει σαν να είχε ξεχάσει κάτι ασήμαντο.
Γιατί για εκείνον η πραγματική αξία δεν βρίσκεται στο μετάλλιο, αλλά σε όλη τη  διαδρομή για να το κατακτήσει.

Αυτές οι εικόνες μάς θυμίζουν ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο ανταγωνιστικός. Είναι ένας καθρέπτης ζωής. 
Η επιμονή και η πειθαρχία σε βοηθούν να αντέχεις στις δυσκολίες, και ο σεβασμός σε κάνει να στέκεσαι σωστά απέναντι στους άλλους.
Σήμερα μπορεί τα πράγματα να έχουν αλλάξει.
Τα γήπεδα είναι υπερσύγχρονα, οι κανόνες πιο αυστηροί, οι ρυθμοί πιο γρήγοροι. Όμως η ουσία παραμένει ίδια.
Ο αθλητισμός συνεχίζει να διδάσκει, αρκεί να είμαστε διατεθειμένοι να ακούσουμε το μάθημα του: Ότι στο τέλος ίσως το πιο σημαντικό δεν είναι ποιος κέρδισε αλλά το πώς έπαιξε.

Γιατί τα μετάλλια μπορεί να ξεχαστούν, τα σκoρ να σβηστούν αλλά μένει το πώς στάθηκε ο αθλητής απέναντι στους άλλους.
Τότε που παίζαμε δεν το ξέραμε… Μαθαίναμε τη ζωή…
Κι αυτό είναι το πιο όμορφο παιχνίδι που παίξαμε ποτέ!