Όταν το Ήθος ανεβάζει το Ηθικό

Στα ακροτελεύτια του Αυγούστου, βρέθηκα κι εγώ κολλημένη σε μια οθόνη να παρακολουθώ όπως κάμποσες εκατοντάδες χιλιάδες πληθυσμού, τις μεγάλες διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις με το ευχάριστο, ανώδυνο σασπένς (ευτυχώς, υπάρχει και τέτοιο) που σου προσφέρει αυτού του είδους η τηλεθέαση. Να πανηγυρίζω με τα μετάλλια των δικών μας, να συγκινούμαι όπως πάντα με τον Εθνικό Ύμνο των «χρυσών» μας, να στενοχωριέμαι με μια ήττα, για μια χαμένη προσπάθεια, με μια θέση λίγο πιο κάτω από εκείνη που περιμέναμε.

Κι όμως, κάπου ανάμεσα στις βολές της Ελίνας Τζένγκο, στα άλματα του Εμμανουήλ Καραλή και του Μίλτου Τεντόγλου, στις κούρσες του Απόστολου Χρήστου και στην εκπληκτική παρουσία των αδελφών Αλεξανδρή, άρχισε να με εντυπωσιάζει κάτι περισσότερο κι από τις επιδόσεις τους.

Ο τρόπος που μιλούσαν μετά.

Μετά τη νίκη, αλλά και μετά την ήττα. Με σεμνότητα, χωρίς μεγαλοστομίες. Με αναγνώριση της αξίας των αντιπάλων τους. Με αισιοδοξία ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που ήθελαν. Χωρίς δικαιολογίες, χωρίς θυμό, χωρίς εκείνη την τόσο γνώριμη ανάγκη να φταίει κάποιος άλλος.

Και συνειδητοποίησα ότι, ενώ παρακολουθούσα αθλητισμό, αυτό που πραγματικά με έκανε να αισθάνομαι όμορφα ήταν κάτι άλλο.

Το ήθος. Και πόσο, καμιά φορά, το ήθος ανεβάζει το ηθικό.

Πόσο πολύ ανάγκη, έχουμε αυτή την εποχή, να βλέπουμε τέτοιες εικόνες, να ακούμε τέτοια λόγια!

Σε έναν κόσμο όπου η αντιπαράθεση γίνεται όλο και πιο εύκολα σύγκρουση, όπου η διαφορετικότητα εξακολουθεί να γεννά διαχωρισμούς και όπου συχνά μοιάζει να έχει μεγαλύτερη σημασία το να νικήσεις παρά το πώς νίκησες, ο αθλητισμός εξακολουθεί να μας θυμίζει κάτι πολύ παλιό και ταυτόχρονα εξαιρετικά σύγχρονο: Ότι μπορείς να ανταγωνίζεσαι χωρίς να μισείς. Να θέλεις με πάθος να είσαι πρώτος και ταυτόχρονα να σέβεσαι εκείνον που τρέχει, κολυμπά, πηδά ή αγωνίζεται δίπλα σου.

Κοιτάξτε έναν στίβο ή μια πισίνα σήμερα. Διαφορετικά χρώματα, εθνικότητες, γλώσσες, θρησκείες, ιστορίες. Για λίγα λεπτά όλοι υπακούουν στους ίδιους κανόνες. Και στο τέλος, πολύ συχνά, μια χειραψία, ένα χτύπημα στον ώμο, μια αγκαλιά καταργούν όλες εκείνες τις διαφορές που έξω από το στάδιο μοιάζουν τόσο σημαντικές.

Ίσως γι’ αυτό ο αθλητισμός είναι πολύ περισσότερο από άσκηση, θέαμα ή πρωταθλητισμός. Είναι ένας τρόπος να μαθαίνεις πειθαρχία, επιμονή, συνεργασία, σεβασμό. Να μαθαίνεις να κερδίζεις χωρίς αλαζονεία, και να χάνεις, χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.

Και κάπου εδώ μπαίνει αναπόφευκτα η νέα γενιά.

Σε μια εποχή που συζητάμε διαρκώς ποιες αξίες θέλουμε να της μεταδώσουμε, μήπως μία από τις καλύτερες απαντήσεις βρίσκεται ήδη μπροστά μας; Μήπως το «μάθε παιδί μου… ένα άθλημα» δεν αφορά μόνο το σώμα, την υγεία ή την εκτόνωση, αλλά και τον άνθρωπο που μαθαίνεις σιγά σιγά να γίνεσαι; Να αποδέχεσαι κανόνες, να σέβεσαι τον άλλον, να προσπαθείς ξανά όταν δεν τα κατάφερες, να χαίρεσαι με τη νίκη σου χωρίς να ταπεινώνεις τον ηττημένο. Και, ίσως το δυσκολότερο από όλα, να μαθαίνεις να χάνεις.

Αυτό εξετάζουμε, από διάφορες οπτικές στο νέο τεύχος του Just a Number, που αρχίσατε να ξεφυλλίζετε.

Όχι τόσο τον αθλητισμό ως επίδοση, όσο το ήθος που μπορεί να γεννήσει. Την ευγένεια, την άμιλλα, τον σεβασμό, την αποδοχή της διαφορετικότητας, τη σχέση μας με τη νίκη και την ήττα. Τι μπορεί να διδάξει στα παιδιά και στους νεότερους, αλλά και τι μπορεί ακόμη να θυμίσει σε εμάς τους μεγαλύτερους.

Μήπως ότι όλα αυτά, δεν μένουν μόνο μέσα σε ένα στάδιο ή σε μια πισίνα, αλλά τα παίρνουμε μαζί μας στη ζωή; Στις σχέσεις μας, στη δουλειά μας, στις μικρές και στις μεγάλες μάχες μας; Εκεί όπου δεν υπάρχουν πάντα μετάλλια και βάθρα, υπάρχουν όμως νίκες και ήττες. Και κυρίως, υπάρχει ο τρόπος που τις διαχειριζόμαστε.

Μήπως ότι για κάθε αγωνιστή, σε κάθε πεδίο, πραγματικά μεγάλο δεν είναι μόνο το πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει;
Αλλά είναι και ο τρόπος που στέκεται όταν φτάσει εκεί. Και, κάποιες φορές, ο τρόπος που στέκεται όταν δεν φτάσει.

Διαβάστε εδώ: