Είναι, πράγματι, μεγάλη ευχαρίστηση το ότι ανταμώνουμε, μια φορά στο τόσο, συμμαθήτριες, (αυτές οι boomers που περπατάμε μαζί στο ταξίδι της ζωής και που βρίσκουμε χρόνο ακόμη και σήμερα να τα λέμε κάπου κάπου).
Όμορφες, ξεκούραστες συναντήσεις, στις οποίες δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα πια. Στην ηλικία μας έχουμε ήδη αποδείξει αρκετά.
Πολλές φορές γελάμε, άλλες φλυαρούμε και άλλες σιωπούμε. Έτσι παρατηρούμε τον τρόπο που μεγαλώσαμε και ίσως για πρώτη φορά δεν χρειάζεται να κρύψουμε το μεγάλωμα, να το μικρύνουμε ή να του απολογηθούμε.
Αυτό το ραντεβού, αυτή η παρουσία στο «μια φορά στο τόσο», το βλέμμα που ανταλλάσουμε, το να μιλάμε για τις ανάγκες μας, για τους φόβους μας είναι σπουδαία ανακάλυψη.
Συνειδητοποιούμε, με διαφορετικό βαθμό δυσκολίας, ότι μπορούμε να δοκιμάζουμε κάτι πιο ριζοσπαστικό: Να ζούμε με επίγνωση, να ξεκουραζόμαστε χωρίς ενοχή, να λέμε «όχι» χωρίς εξηγήσεις, να λέμε «ναι» χωρίς να περιμένουμε έγκριση, να μην παρεμβαίνουμε στις ζωές των παιδιών μας.
Για πολλά χρόνια, εμείς οι boomers γυναίκες, μάθαμε να είμαστε χρήσιμες, διαθέσιμες, δυνατές.
Τώρα ίσως ήρθε η ώρα να αφεθούμε λίγο, όχι από παραίτηση. Εξάλλου το ίδιο το σώμα μας μιλάει πιο καθαρά σε μας. Μας προειδοποιεί. Μας στέλνει μηνύματα πότε κουραστήκαμε, πότε ζοριστήκαμε και πότε ξεχάσαμε τον εαυτό μας. «Αν το αγνοήσουμε θα μας σταματήσει, λέει πολλές φορές η Γιάννα, αν το ακούσουμε θα μας πάει πιο μακριά. Ας σταματήσουμε λοιπόν να ζούμε πια εναντίον του σώματος μας».
Το ίδιο ισχύει και για την ψυχή μας, συμπληρώνει η Νίτσα.
«Η μοναξιά που εμφανίζεται και μας φοβίζει, δεν είναι πάντα έλλειψη ανθρώπων ή ότι μας παραγκώνισαν. Είναι σίγουρα έλλειψη νοήματος. Και όταν λέμε νόημα, συνέχισε, όχι το μεγάλο ή κάτι το αφηρημένο αλλά το μικρό και καθημερινό. Το νόημα δεν εξαντλείται με τα χρόνια, αλλά εξελίσσεται. Για να συμπληρώσει τη σημασία της πρόληψης του επόμενου». Και όταν τη ρωτάμε τι εννοεί μας απαντάει «ότι η πρόληψη η συγκεκριμένη, είναι πράξη αγάπης προς εμάς τις ίδιες. Δεν χρειάζεται βιασύνη. Δεν χρειάζονται μεγάλες ανατροπές. Χρειάζονται μικρές σταθερές επιλογές που λειτουργούν προληπτικά όπως: Να μην ζούμε κλεισμένες στο σπίτι από συνήθεια. Να μην αποσυρόμαστε με δικαιολογία ότι ενοχλούμε. Στην ηλικία που είμαστε η πρόληψη δεν αφορά τι θα κάνω αλλά το πώς θα είμαι. Πώς αποδέχομαι τις αλλαγές χωρίς να εγκαταλείπω τον εαυτό μου. Πώς να ζητάω βοήθεια χωρίς να νιώθω βάρος».
Αλήθεια είναι πολύ όμορφα που γίνονται τέτοιες συζητήσεις μεταξύ φίλων. Είναι σημαντικό το μοίρασμα εννοιών που κάποτε μας φόβιζαν, όπως η διαπίστωση ότι η απειλή μετά τα 70 δεν είναι ασθένεια, είναι απόσυρση δηλ. το να μην τηλεφωνώ, το να μην βγαίνω, το να μην ενοχλώ όλα αυτά είναι η απόσυρση.
Φυσικά το να κρατάς το νόημα της κάθε μέρας, δεν σημαίνει να γεμίζεις τις ώρες με επιδόσεις ή να συγκρίνεις τη ζωή σου με άλλες. Σημαίνει να βλέπεις αξία στο παρόν, να αγαπάς αυτά που έχεις τώρα και να τα ζεις με επίγνωση. Να ξαναδιαβάσεις κάτι που σε αγγίζει, να μιλήσεις με έναν φίλο, να περπατήσεις.
Πολλές γυναίκες μάς έδειξαν ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ.
Βρήκα μερικές στη βιβλιογραφία όπως:
Η sister Madonna Buder μια αμερικανίδα χριστιανή μοναχή, που σε ηλικία 82 ετών έγινε η ηλικιωμένη γυναίκα που έχει ολοκληρώσει το πιο σκληρό τρίαθλο το «iron man».
Η Ξένια Καλογεροπούλου, η Μάρω Κοντού συνεχίζουν να συμμετέχουν δημιουργικά στην τέχνη μολονότι διανύουν την ένατη δεκαετία της ζωής τους.
Η Τζέιν φόντα στα 80+ παραμένει ενεργή, δημιουργική, δρα με πάθος για το περιβάλλον και τη δικαιοσύνη.
Η Daphne Selfe στα 90 εργάστηκε στα μεγαλύτερα παγκόσμια περιοδικά μόδας.
Η Ida Keeling ξεκίνησε να τρέχει στα 67 της χρόνια μέχρι τα 102 και κατείχε συνεχώς παγκόσμια ρεκόρ στα master σπριντ.
Αυτές οι γυναίκες και τόσες άλλες δεν έζησαν περιμένοντας να έρθει η ζωή πάνω τους, αλλά την έζησαν και δημιούργησαν. Αυτές οι γυναίκες μάς δείχνουν ότι η δημιουργικότητα και η συνεισφορά δεν σταματούν με τα χρόνια, και ότι η ζωή τους δεν ήταν για να αποδείξουν κάτι στους άλλους, αλλά για να αισθανθούν παρούσες και ζωντανές.
Και ανάμεσα σε αυτά τα κουβεντολόγια θυμήθηκα μια αγαπημένη ταινία του τέλους της δεκαετίας του 80. «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» με τον υπέροχο ηθοποιό Robin Williams!
Σ’ αυτή την ταινία, ο καθηγητής John Kiting καλεί τους μαθητές του να ζήσουν με πάθος και επίγνωση, να αξιοποιήσουν το σήμερα, γιατί ο χρόνος δεν είναι απλός αριθμός αλλά η δυνατότητα να ζήσεις με νόημα.
Για χρόνια πίστευα ότι η φράση αυτή ήταν απλώς ένα ρητό, ώσπου άρχισα να βλέπω ότι δεν ανήκει μόνο στους νέους, αλλά στις ζωές και τις ηλικίες που αναζητούν παντού νόημα.
Να λοιπόν που η ουσία του “Carpe Diem” (Άδραξε τη μέρα) για την ωριμότητα είναι το να ζεις κάθε μέρα έτσι όπως την αισθάνεσαι. Με καρδιά, αγάπη και ελπίδα για το μέλλον, ναι για το μέλλον, κι όχι να πάμε στο χθες.
Φίλες – και φίλοι – boomers ας «αρπάξουμε» τη μέρα που έχουμε μπροστά μας με ψυχή, δημιουργία, αισιοδοξία και ελπίδα!
