Τις τελευταίες μέρες με συγκλόνισε πολύ η είδηση του θανάτου της Γωγώς Μαστροκώστα και γενικότερα όλα όσα ειπώθηκαν γύρω από την ιστορία της. Βλέποντας παλιά της βίντεο, μου έκανε μεγάλη εντύπωση το πόσο ανοιχτά θέλησε να μοιραστεί την περιπέτειά της, μήπως καταφέρει να βοηθήσει έστω και μία γυναίκα. Ακόμα και η κόρη της, μέσα στον αφόρητο πόνο της, προσπάθησε να ξεδιαλύνει το τοπίο γύρω από την ασθένεια της μητέρας της, ώστε να μη δημιουργηθούν ψεύτικες ελπίδες ή απογοήτευση σε γυναίκες που περνούν τώρα κάτι αντίστοιχο.
Όλη αυτή η ιστορία σίγουρα με τρόμαξε, αλλά περισσότερο με συγκίνησε. Και με έκανε να σκεφτώ κάτι πολύ απλό: Τελικά τι αφήνουμε πίσω μας;
Αυτή η γυναίκα φαίνεται πως άφησε πίσω της μια οικογένεια που τη λάτρευε, αλλά και τόσο κόσμο που είχε να πει έναν καλό λόγο για εκείνη. Και αυτό, στις μέρες μας, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.
Τι μένει λοιπόν στο τέλος; Τι πρέπει να κρατάμε; Τα αρνητικά ή τα θετικά; Τις εμπειρίες μας; Τα συναισθήματά μας; Και κυρίως, πώς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι;
Βλέπουμε συχνά ανθρώπους που βιώνουν τεράστιες δυσκολίες να συνεχίζουν, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές τους, να σκέφτονται πώς μπορούν να βοηθήσουν τους άλλους. Τι αφήνουν πίσω τους. Ποια κληρονομιά δίνουν στην κοινωνία, στους ανθρώπους τους, στα παιδιά τους.
Και τελικά, κληρονομιά δεν είναι μόνο η ιστορική.
Είναι και η ανθρώπινη. Είναι ο τρόπος που φερόμαστε στους γύρω μας. Τι δείχνουμε καθημερινά. Τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας μέσα από τις πράξεις μας. Πώς μιλάμε στους φίλους μας, στους ανθρώπους που αγαπάμε, αλλά και σε εκείνους που ίσως δεν μπορούν να μας ανταποδώσουν τίποτα.
Ίσως πρέπει να γίνουμε λίγο πιο δεκτικοί. Λίγο πιο καλοί ακροατές. Να μη βιαζόμαστε πάντα να απαντήσουμε με ένα «εγώ». «Εγώ θα έκανα αυτό», «εγώ ξέρω», «εγώ πέρασα περισσότερα». Ίσως χρειάζεται απλώς να ακούσουμε λίγο περισσότερο.
Γιατί ο κόσμος γύρω μας υποφέρει. Υπάρχουν αναταράξεις παντού, φόβος, πίεση, πολιτική αστάθεια, άνθρωποι κουρασμένοι και χαμένοι μέσα στην καθημερινότητα. Και μέσα σε όλο αυτό, ίσως το μόνο που αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε είναι το καλό.
