Δεν διακρίνομαι για το μέτρο μου.
Είμαι από τους ανθρώπους που, όταν αγαπήσουν κάτι, το αγκαλιάζουν ολόκληρο. Δεν ξέρω να αγαπώ με μισή καρδιά, ούτε να ενθουσιάζομαι χαμηλόφωνα. Είμαι πληθωρική, πολυεκφραστική και δεν το έκρυψα ποτέ. Καμαρώνω γι’ αυτά που αγαπώ.
Την πατρίδα μου. Το νησί μου. Τα παιδιά μου. Την ομάδα μου. Τους ανθρώπους μου. Τις ιδέες μου. Ακόμη και τις μάρκες που υπηρέτησα επαγγελματικά όλα αυτά τα χρόνια. Από μια οδοντόκρεμα και ένα γιαούρτι μέχρι ένα κρασί ή ένα αναψυκτικό, όταν πίστευα σε κάτι, δεν το «διαφήμιζα» απλώς. Το υπερασπιζόμουν, γιατί πρώτα το είχα αγαπήσει.
Ίσως γι’ αυτό να μην κατάφερα ποτέ να γίνω πραγματικά «ουδέτερη». Ούτε το επιδίωξα.
Προσπαθώ όμως να μη γίνομαι άδικη.
Εντάξει… ας αφήσουμε ένα μικρό παράθυρο εξαίρεσης για τους Παναθηναϊκούς. Το πείραγμα είναι σχεδόν οικογενειακή παράδοση. Άλλο το χαμόγελο, άλλο η κακία.
Το μικρόβιο του οπαδού, άλλωστε, μάλλον ήταν γραμμένο στο DNA μου. Ο θείος μου, ο Γιώργος Σιδέρης, υπήρξε ένας από τους μεγάλους ποδοσφαιριστές της εποχής του. Μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες για γήπεδα, θριάμβους και απογοητεύσεις. Ήμουν και μασκώτ της ομάδας και πρωτοσέλιδο στο ΦΩΣ. Σήκωσα κύπελλα στην αγκαλιά του θείου μου. Έμαθα να ακολουθώ την Ολυμπιακάρα δίπλα στους γονείς μου και αργότερα με φίλους, με την οικογένειά μου, με ανθρώπους που μια Κυριακή μπορούσαν να γίνουν μια μεγάλη παρέα μόνο και μόνο επειδή φορούσαν τα ίδια χρώματα.
Και αυτό είναι το όμορφο του οπαδισμού.
Η αίσθηση του «ανήκω».
Μόνο που, κάπου στην πορεία, και όχι μόνο στα αθλητικά δρώμενα, κατάλαβα πως υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η αγάπη. Από την άλλη η τύφλωση.
Και η μετάβαση γίνεται χωρίς να το καταλάβεις.
Ξαφνικά δεν υπερασπίζεσαι μια ομάδα, έναν άνθρωπο μια ιδέα ή μια επιλογή. Υπερασπίζεσαι τον εγωισμό σου. Δεν ακούς επιχειρήματα. Δεν βλέπεις λάθη. Δεν επιτρέπεις στην πραγματικότητα να χαλάσει την εικόνα που έχεις χτίσει.
Και τότε ο οπαδισμός παύει να είναι παιχνίδι.
Γίνεται τρόπος σκέψης. Και συχνά μετατρέπεται σε τοξικότητα.
Το βλέπεις παντού. Στην πολιτική, όπου άλλοι χειροκροτούν τα πάντα και άλλοι αποδοκιμάζουν τα πάντα, ανάλογα με το ποιος τα λέει. Στην καθημερινότητα, όπου μια μάρκα αποκτά σχεδόν θρησκευτικούς οπαδούς. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι άνθρωποι χωρίζονται σε στρατόπεδα και η διαφορετική γνώμη αντιμετωπίζεται σαν προσωπική προσβολή.
Λες και η ζωή είναι ένας ατελείωτος τελικός.
Κι όμως, δεν είναι.
Η ωριμότητα, νομίζω, αρχίζει όταν μπορείς να αγαπάς χωρίς να θεοποιείς. Όταν μπορείς να θαυμάζεις χωρίς να εξιδανικεύεις. Όταν έχεις το θάρρος να πεις «εδώ κάναμε λάθος» χωρίς να αισθάνεσαι ότι πρόδωσες την πλευρά σου.
Γιατί η κριτική σκέψη δεν είναι εχθρός της αγάπης.
Είναι η απόδειξή της.
Δεν σκοπεύω να αλλάξω. Θα συνεχίσω να ενθουσιάζομαι, να πανηγυρίζω, να υπερασπίζομαι όσα πιστεύω και να συγκινούμαι εύκολα. Έτσι έμαθα να ζω.
Θα προσπαθώ όμως να θυμάμαι ότι η αγάπη χρειάζεται πάντα λίγο χώρο για την αμφιβολία. Γιατί μόνο τότε παραμένει ελεύθερη.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσε τελικά ο οπαδισμός. Να υποστηρίζω με όλη μου την καρδιά. Αλλά να αποφασίζω με το μυαλό.
Υ.Γ.: Και φυσικά θα συνεχίσω να πειράζω τους Παναθηναϊκούς. Με χιούμορ, με τρυφερότητα και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Γιατί οι καλύτερες αντιπαλότητες είναι εκείνες που τελειώνουν με ένα γέλιο και έναν καφέ ή ένα κρασί…
