Ιούνιος 1987. Πρώτη χρονιά του πρώτου, νόμιμου, μη κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού στην Αθήνα. Δύο χρόνια αργότερα θα ερχόταν η ώρα για την ιδιωτική τηλεόραση. Ούτε λόγος για λαπτοπ και κινητά. Ένας τρόπος ζωής πολύ διαφορετικός από τον σημερινό. Αργότερα εκείνο το καλοκαίρι, θα ερχόταν ένας πρωτοφανής καύσωνας, φονικής έντασης και διάρκειας, με χιλιάδες νεκρούς. Πρώτη φορά που θα βλέπαμε τη φλόγα των κεριών στις Κυκλάδες, να μην τρεμοπαίζει καν στο ύπαιθρο – και να μην αντέχεται. Τόση ζέστη.
Όμως, ο Ιούνιος ήταν ακόμα γλυκός. Θερινά σινεμαδάκια σχεδόν καθημερινά, πού και πού ταβερνάκι, ύπνος με παράθυρα μισάνοιχτα. Στο μεταξύ επειδή σε κάθε οικογένεια υπήρχε τουλάχιστον ένας φίλαθλος -άντρας, συνήθως- εξοικειωνόμασταν όλοι υποχρεωτικά με τα ονόματα των θρύλων του Eurobasket που εξελισσόταν ολοένα. Κάποια σποραδικά χειροκροτήματα ή μία ενθουσιώδης κραυγή μες τη νύχτα ήταν αρκετά για να μας κρατούν σε επαφή με την επικαιρότητα του αθλήματος – και του πρωταθλήματος.
Κι εκεί, κάπου στη δεύτερη εβδομάδα της διοργάνωσης τα αίματα άρχισαν να ανάβουν για τα καλά. Συνηθισμένοι να φεύγουμε από διεθνείς αγώνες, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο περήφανοι, αλλά πάντως ηττημένοι, αρχίσαμε να μετράμε νίκες. Ήρθε η 14η μέρα του Ιουνίου και, μαζί της, αυτό που εύλογα θεωρήσαμε ότι ήταν η ψηλότερη κορυφή μας – που και πάλι πολύ μας φαινόταν: Να μπούμε με το κεφάλι ψηλά στο στάδιο για τον τελικό, απέναντι στα θηρία της (τότε) Σοβιετικής Ένωσης.
Αργότερα, γράφτηκε πως το έπος του Eurobasket 1987 ήταν η μεγαλύτερη στιγμή της «χρυσής γενιάς» του ελληνικού μπάσκετ -Νίκος Γκάλης, Παναγιώτης Γιαννάκης, Παναγιώτης Φασούλας κι όλα τα παιδιά. Ήταν τότε που η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο, νικώντας στον τελικό την πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση με 103-101, στην παράταση.
Πριν καν σφυρίξουν οι διαιτητές τη λήξη, σείστηκε η χώρα. Ορμήσαμε στα μπαλκόνια, στις πλατείες, στους δρόμους, δεν ξέραμε τι να την κάνουμε τόση έξαψη, τέτοια αγαλλίαση. Δεν έμεινε άνθρωπος καθιστός. Από ώρα δηλαδή δεν είχε μείνει άνθρωπος καθιστός, καθώς, από πάσα σε πάσα, από πόντο σε πόντο, κι από τρίποντο σε ριμπάουντ και ασίστ, ουρλιάζαμε ανεξέλεγκτα, εμψυχώνοντας τους εαυτούς μας, μη πιστεύοντας καλά-καλά στα μάτια μας…
Νομίζω ότι έχουν πάντα κι έναν κρυμμένο θυμό αυτές οι ξέφρενες ιαχές των πανηγυρισμών. Βάζεις εκείνη την ώρα απέναντί σου, καθρέφτη σου, νεαρά, ταλαντούχα και -το κυριότερο- ποτισμένα από μαζική αδρεναλίνη παιδιά, τα αναγορεύεις σε θεούς και εναποθέτεις πάνω τους όλες σου τις ελπίδες, όλες σου τις ανάγκες, όλα σου τα παράπονα για τις φορές που πίστεψες ότι αδικήθηκες – ανεξάρτητα από το αντικείμενο
Θυμάμαι, μιλώντας εδώ, στο δικό μας περιοδικό, με έναν από τους κορυφαίους της ψυχανάλυσης στην Ελλάδα, μου είχε πει ότι οι άνθρωποι, τίποτα δεν έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη από το να νιώσουμε έστω και για λίγο σημαντικοί.
Και αυτό γίνεται ίσως πιο εφικτό, κάτω από τις σημαίες ομάδων κάθε λογής, πρόθεσης και είδους. Νιώθεις ότι βρίσκεις ένα σπίτι, ένα καταφύγιο, ένα νήμα να σε ενώνει με τους γύρω. Κι όταν το «ανήκειν» αυτό πολλαπλασιάζεται από μαζικές δόσεις μεθυστικής αδρεναλίνης που διεκδικούν ικανοποίηση ατομικών (τελικά) προσδοκιών, τότε ο παίκτης (κάθε παίκτης) της ομάδας σου (κάθε ομάδας) πρέπει να νικήσει για να πάρει πίσω λίγο από το δικό σου αίμα, για όλες τις φορές που δεν τα κατάφερες, δεν νίκησες, δεν πήρες τίποτα και γύρισες με άδεια χέρια.
Έχουμε ζήσει κι άλλα τέτοια παραληρήματα που ήταν ανεπανάληπτα, τουλάχιστον για όσο διάρκεσαν.
Και κανείς δεν αμφιβάλλει ότι θα τα ζούμε όσες φορές μπορούμε, όσες φορές θεωρούμε ότι τα δικαιούμαστε και όσο θα υπάρχουν ο ένας, οι λίγοι ή οι πολλοί που θα αναλάβουν να σηκώσουν στην πλάτη τους το δικό μας παραμύθι, έστω με δανεικά τα δικά τους φτερά και τον δικό τους ιερό κόπο.
