Σίγουρα είμαστε μία χώρα που αγαπάει να εξυμνεί τα αυτονόητα. Ένας αθλητής θα φερθεί όμορφα; «Τεράστιος». Θα δείξει σεβασμό στον αντίπαλό του; «Παράδειγμα για όλους». Όμως, δεν θα έπρεπε κάποια από αυτά να είναι απλώς… αυτονόητα;

Προφανώς ένας αθλητής έχει μία παραπάνω ευθύνη. Ο αθλητισμός δημιουργεί λατρεία, ταύτιση, πολλές φορές και φανατισμό. Τα παιδιά δεν βλέπουν μόνο κάποιον που βάζει γκολ ή κερδίζει αγώνες. Τον θαυμάζουν. Θέλουν να του μοιάσουν. Από την άλλη όμως, νομίζω ότι ζητάμε λίγο πολλά. Θέλουμε ο αθλητής να είναι κορυφαίος, ταπεινός, μορφωμένος, ψύχραιμος, οικογενειάρχης και, φυσικά, να έχει άποψη για την πολιτική, την κοινωνία και οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο.

Γιατί; Γιατί ένας άνθρωπος που είναι εξαιρετικός στο τένις πρέπει αυτομάτως να έχει κάτι ενδιαφέρον να μου πει για κάθε κοινωνικό ζήτημα;

Κάπως έτσι χτίζουμε μύθους.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, για παράδειγμα, δεν είναι μόνο ένας σπουδαίος αθλητής. Γύρω του έχουμε δημιουργήσει μία ολόκληρη αφήγηση για το παιδί που ξεκίνησε από χαμηλά, πέτυχε και παρέμεινε προσγειωμένο. Από την άλλη, στον Στέφανο Τσιτσιπά μία ατάκα ή ένα post αρκεί πολλές φορές για να αποφασίσουμε συνολικά τι άνθρωπος είναι.

Ο ένας γίνεται «πρότυπο», ο άλλος «απογοήτευση».

Ίσως όμως δεν χρειάζεται να έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη από ήρωες.

Οι αθλητές είναι άνθρωποι. Θα κάνουν λάθη, θα πουν χαζομάρες, θα έχουν απόψεις με τις οποίες διαφωνούμε. Μπορούμε να τους θαυμάζουμε για τις επιδόσεις τους χωρίς να απαιτούμε να είναι και ηθικές πυξίδες. 

Γιατί μερικές φορές ένας πολύ καλός αθλητής μπορεί να είναι απλώς αυτό. Ένας πολύ καλός αθλητής. Και, μεταξύ μας, δεν είναι και λίγο.