Δεκαπενταύγουστος. Το καλύτερο 2ο μισό!

Κάθε χρόνο, με το που θα περάσει ο Δεκαπενταύγουστος, αυτή η τόσο ελληνική, εμβληματική μας γιορτή, ακούω γύρω μου, συχνά-πυκνά:

“Πω πω… τελείωσε το καλοκαίρι.” Και κάθε χρόνο σκέφτομαι το ίδιο πράγμα: Μα, τι λέτε τώρα!

Δεν συμμερίστηκα ποτέ αυτή τη σκέψη, ούτε αυτή τη διάθεση.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, σχεδόν πάντα το δεύτερο μισό από το καθετί ενός συνόλου, είναι το πιο συμπυκνωμένο, το πιο ζουμερό. Το δεύτερο μισό ενός γλυκού δεν το τρως βιαστικά όπως το πρώτο. Το απολαμβάνεις λίγο-λίγο, γιατί ξέρεις ότι σε λίγες μπουκιές η απόλαυση θα τελειώσει.

Στο δεύτερο μισό του αστυνομικού που δεν μπορείς να αφήσεις κάτω, έχουν αρχίσει να δένουν τα κομμάτια του παζλ. Οι ήρωες έχουν αποκαλυφθεί, οι υποψίες αλλάζουν διαρκώς και κάπου εκεί, λίγο πριν από την τελευταία σελίδα, περιμένει η απάντηση που αναζητούσες από την αρχή.

Στο δεύτερο μισό μιας συναυλίας έρχονται συνήθως τα τραγούδια που όλοι περιμένουν. Εκείνα που τραγουδάει όλο το στάδιο όρθιο, που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ.

Ακόμη και στις διακοπές, το πρώτο μισό χρειάζεται λίγο χρόνο μέχρι να αφήσεις πίσω σου δουλειές, εκκρεμότητες και ρυθμούς. Στο δεύτερο μισό χαλαρώνεις πραγματικά. Δεν κοιτάζεις πια το ρολόι, δεν θυμάσαι ποια μέρα είναι. Αρχίζεις να ζεις τον χρόνο αντί να τον μετράς.

Ίσως, τελικά, αυτό να συμβαίνει επειδή το δεύτερο μισό έχει κάτι που το πρώτο δεν είχε ποτέ: Την επίγνωση ότι είναι πολύτιμο.

Ξέρεις ότι δεν είναι ατελείωτο.

Και αυτή η γνώση, αντί να του κλέβει τη χαρά, του δίνει μεγαλύτερη αξία.

Δεν είναι τυχαίο, νομίζω, ότι το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή.

Πολλοί επιμένουν να τη χωρίζουν σε δύο μέρη, λες και το πρώτο είναι η άνοδος και το δεύτερο η κάθοδος. Εμείς, εδώ στο Just a Number, κάποια (ήδη!) χρόνια τώρα λέμε ακριβώς το αντίθετο:

Το δεύτερο μισό δεν είναι το «υπόλοιπο». Είναι εκείνο στο οποίο ξέρεις καλύτερα ποιος είσαι. Επιλέγεις πιο συνειδητά τους ανθρώπους σου. Δεν κυνηγάς όλα όσα κάποτε νόμιζες απαραίτητα. Χαίρεσαι περισσότερο όσα πραγματικά έχουν σημασία.

Αν το ποτήρι της ζωής έχει αδειάσει κατά το ήμισυ, δεν θα σταθούμε μπροστά στο άδειο. Θα απολαύσουμε το μισογεμάτο. Με περισσότερη γεύση, με περισσότερη ελευθερία. Με περισσότερη ευγνωμοσύνη.

Γιατί, πολλές φορές, το καλύτερο κομμάτι μιας ιστορίας δεν βρίσκεται στην αρχή της.
Αυτό είναι ίσως το ωραιότερο προνόμιο του δεύτερου μισού: Δεν μετράς πια πόσες σελίδες απομένουν. Φροντίζεις απλώς να αξίζει η καθεμία τους. Και τις απολαμβάνεις στο φουλ!

Καλό Δεκαπενταύγουστο κι ένα καλύτερο δεύτερο μισό του μήνα!

Διαβάστε εδώ:

Σταμάτης Φασουλής: «Το Θέατρο ή τη Ζωή σου!» Νίκη Μπουτάρη