Οπαδοί, Ακόλουθοι… Γιατί θέλουμε κάπου να ανήκουμε;

Οι φιέστες τελειώνουν οσονούπω, τα καφέ και οι πλατείες θα αδειάσουν, τα παραθύρια και τα μπαλκόνια από όπου ξέφευγαν φωνές, πανηγυρισμοί, και οιμωγές που για μέρες ακούγονταν θα σβήσουν.

Το 23ο Μουντιάλ θα περάσει στην ιστορία. Θα μείνουν οι φωτογραφίες, τα βίντεο, οι αναλύσεις και οι ατελείωτες συζητήσεις για το ποιος άξιζε να σηκώσει το κύπελλο και ποιος αδικήθηκε. Εκείνο που δεν θα περάσει τόσο εύκολα ωστόσο, είναι ένα γνώριμο συναίσθημα. Αυτό που νιώθουμε μετά από κάθε μεγάλη γιορτή, μετά από μια συναυλία, μια εκδρομή, έναν γάμο ή μια διοργάνωση που μας παρέσυρε όλους στον ίδιο κάποιο ρυθμό. Μια μικρή φωνή που ρωτάει: «Ωραία… και τώρα;»

Γιατί, όσο κρατά μια τέτοια εμπειρία, δεν αισθανόμαστε μόνο θεατές. Αισθανόμαστε μέλη μιας μεγάλης παρέας. Για λίγες ώρες ή λίγες ημέρες, χιλιάδες άγνωστοι άνθρωποι αποκτούν κάτι κοινό. Πανηγυρίζουν μαζί, στενοχωριούνται μαζί, σχολιάζουν μαζί. Νιώθουν ότι ανήκουν.

Τι είναι, λοιπόν, αυτή η τόσο βαθιά ανάγκη να ακολουθούμε κάποιους, να ανήκουμε κάπου; Σε μια ομάδα, σε μια κοινότητα, σε μια ιδέα, σε μια παρέα… σε ένα κόμμα, σε ένα κίνημα, σε μια πορεία; Τι είναι αυτό που μας κάνει να συγκινούμαστε όταν λέμε «εμείς»;

Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό κορίτσι. Η ποδοσφαιρική ομάδα του μπαμπά μου ήταν, αυτονόητα, και δική μας ομάδα – του αδελφού μου κι εμένα. Μάζευα χαρτάκια ποδοσφαιριστών, άκουγα στο ραδιόφωνο την κυριακάτικη μετάδοση, συμπλήρωνα ΠΡΟ-ΠΟ και ποντάραμε πάντα στη νίκη της ομάδας «μας». Δεν θα πω ότι με ενδιέφερε πάντα το παιχνίδι. Συχνά ψιλοβαριόμουν. Εκείνο που θυμάμαι περισσότερο είναι η χαρά ότι ήμουν κι εγώ μέλος της παρέας, του μπαμπά και μεγάλου μου αδελφού. Αυτό ήταν το πραγματικό μου «έπαθλο».

Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι εκείνη η χαρά δεν είχε σχέση μόνο με το ποδόσφαιρο.
Η ανάγκη να ανήκουμε είναι από τις πιο βαθιές ανθρώπινες ανάγκες. Από τότε που οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν γύρω από μια φωτιά μέχρι σήμερα που συγκεντρώνονται γύρω από μια οθόνη, αναζητούν ανθρώπους με τους οποίους θα μοιραστούν χαρές, φόβους, ελπίδες και ιδέες.

Γι’ αυτό και η λέξη «ακόλουθος» απέκτησε μια καινούργια ζωή. Οι followers έγιναν καθημερινότητα. Οι αριθμοί όμως δεν ικανοποιούν την ανάγκη του ανήκειν. Μπορεί κάποιος να έχει χιλιάδες ακόλουθους και να αισθάνεται μόνος. Μπορεί να έχει πέντε ανθρώπους δίπλα του και να νιώθει ότι βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου πρέπει.

Όσο μεγαλώνουμε, αυτή η διαφορά γίνεται όλο και πιο καθαρή. Δεν αναζητούμε ανθρώπους που θα μας μοιάζουν σε όλα. Αναζητούμε ανθρώπους που θα μας αποδέχονται όπως είμαστε. Παρέες στις οποίες δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε συνεχώς την αξία μας. Κοινότητες όπου μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να απολογούμαστε και χωρίς να κινδυνεύουμε να αποκλειστούμε. Όπου μας δέχονται όχι επειδή συμφωνούν πάντα μαζί μας, αλλά επειδή μας σέβονται, μας εκτιμούν.

Εκεί βρίσκεται το πραγματικό «ανήκειν».

Γιατί πριν να ανήκουμε σε οποιαδήποτε ομάδα, σε οποιαδήποτε κοινότητα, σε οποιαδήποτε ιδέα, ανήκουμε στον εαυτό μας. Είναι άλλωστε η πιο σταθερή σχέση της ζωής μας, η μόνη που μας ακολουθεί από την πρώτη μέχρι την τελευταία μας μέρα. Ας μην την εκχωρούμε λοιπόν εύκολα και απρόσεκτα. Για χάρη κανενός φανατισμού, καμιάς μόδας, κανενός «αρχηγού». Καμιάς ομάδας που απαιτεί να σωπαίνουμε, να ισοπεδώνουμε την κρίση μας ή να απαρνιόμαστε αυτό που είμαστε.

Έτσι, η πιο όμορφη ομάδα όπου μπορείς να ανήκεις, δεν είναι εκείνη που σε κάνει ίδιο με όλους τους άλλους. Είναι εκείνη που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι εκεί, μαζί τους, μπορείς να είσαι, ολόκληρος, ο εαυτός σου.

YΓ1. Με χαρά μεγάλη καλωσορίζω στην παρέα μας τον Θοδωρή Καλούδη, καταξιωμένο δημοσιογράφο/συγγραφέα που θα μας τιμά με αποκλειστικά για το JAN με άρθρα του, στην νέα στήλη /κατηγορία Ενημέρωση με τίτλο Γεω-Οικονομικά:
Η Γεωοικονομία αλλάζει τον κόσμο και η Ελλάδα βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας

YΓ2. Στη νεοσύστατη στήλη μας Just a Book? η Εμμανουέλα Νικολαϊδου υποδέχεται τη συγγραφέα και δημοσιογράφο Ρούλα Γεωργακοπούλου με δύο προκλητικές ερωτήσεις για το συγκλονιστικό βιβλίο της: Εντευκτήριο Μελαγχολικών Πιθήκων

Διαβάστε εδώ: