Γιαγιά γιατί διαβάζεις αρκετές ώρες;
Δεν είναι εύκολη η απάντηση, γιατί δεν διαβάζω για έναν και μόνο λόγο.
Διαβάζω, γιατί το βιβλίο μου προσφέρει μια όμορφη συντροφιά που δεν επιβάλλεται, μια παρουσία που δεν κουράζει.
Διαβάζω γιατί είναι μία σχέση χωρίς εξάρτηση, δεδομένου ότι δεν ζητάει τίποτα. Δεν απαιτεί ανταπόδοση.
Διαβάζω γιατί είναι μια μορφή αντίστασης στη φθορά της απομόνωσης.
Διαβάζω γιατί το βιβλίο έχει για μένα έναν ρόλο που καμιά οθόνη δεν έχει καταφέρει να αντικαταστήσει.
Διαβάζω γιατί οι μέρες έχουν αλλάξει. Δεν είναι όπως παλιά, που το σπίτι ήταν γεμάτο φωνές και βιασύνη. Τώρα ο χρόνος είναι πιο ήσυχος. Και μέσα σ’ αυτή την ησυχία αν δε βρεις κάτι να τον γεμίσει γίνεται βαρύς.
Διαβάζω γιατί είμαι με κάποιον που μου μιλάει χωρίς να με πιέζει. Είναι σαν να συναντώ ανθρώπους που με καταλαβαίνουν.
Και κάτι ακόμα. Το διάβασμα με κρατάει σε εγρήγορση, με κάνει να σκέφτομαι, να συγκινούμαι, να θυμάμαι.
Ναι, το βιβλίο είναι συντροφιά και κάτι ακόμα πιο σημαντικό: Να συντροφεύομαι.
Όταν διαβάζω η μοναξιά δεν φεύγει, αλλά παύει να είναι άδεια. Γίνεται ένας χώρος όπου μπορώ ακόμη να συναντώ τον εαυτό μου, χωρίς βιασύνη και χωρίς φόβο.
Όσο διαβάζω νομίζω ότι συμμετέχω ακόμη στον περίγυρο, και αυτό έχει μεγάλη σημασία.
Ας μην ξεχνάμε ότι σε μια κοινωνία που γερνάει, αλλά κινείται όλο και πιο γρήγορα, οι μεγαλύτεροι άνθρωποι μένουν πίσω, όχι μόνον πρακτικά αλλά και υπαρξιακά.
Η ρυθμοί αλλάζουν, οι σχέσεις αραιώνουν, οι ρόλοι μειώνονται και μαζί μειώνεται και η καθημερινή συνομιλία. Απουσία διαλόγου.
Εδώ ακριβώς πιστεύω ότι το βιβλίο αποκτά μια ιδιαίτερη αθόρυβη σημασία, γιατί διαβάζοντας δεν απομακρύνομαι από τη ζωή. Σκέπτομαι, παρατηρώ, νιώθω και ταξιδεύω.
Στη δική μου διαδρομή, το διάβασμα αλλάζει πρόσωπο μαζί μου και μαζί του άλλαζε και η μνήμη.
Στην εφηβεία βυθιζόμουν σε κλασσικά έργα ελλήνων και ξένων συγγραφέων, με σχεδόν εκστατική αφοσίωση. Οι λέξεις τους χαράσσονταν μέσα μου και τις κρατούσα ζωντανές, στίχο τον στίχο.
Αργότερα, κατά τη διάρκεια των σπουδών, με απορρόφησε η μελέτη το διάβασμα της επιστήμης και η μνήμη μου έγινε εργαλείο, μια προσπάθεια να συγκρατήσω, να οργανώσω και να εφαρμόσω τη γνώση.
Τώρα είναι αλλιώς.
Η μνήμη δεν υπηρετεί με τον ίδιο τρόπο, ίσως έχει κουραστεί, ίσως έχει γίνει πιο επιλεκτική κρατώντας μόνο ό,τι έχει πραγματική σημασία. Διαβάζω χωρίς την αγωνία να θυμάμαι. Κι όμως τίποτα δε χάνεται εντελώς, γιατί αν και ξεθωριάζουν οι λέξεις, μένει το αποτύπωμα τους, μένει μια αίσθηση, μια ανάμνηση που με ακολουθεί.
Ξέρω, ότι εσύ και οι συνομήλικοι/κες σου, προσεγγίζετε το διάβασμα αλλιώς, μέσα από οθόνες, γρήγορες εικόνες και αποσπασματικά κείμενα.
Κι όπως σε βλέπω να μεγαλώνεις μέσα σε έναν κόσμο ψηφιακό, θέλω να πιστεύω ότι θα βρίσκεις πάντα τον δρόμο για ένα διάβασμα που δεν γεμίζει μόνο με τον χρόνο, αλλά χτίζει τον άνθρωπο και ότι θα κρατήσεις αυτό που έχει αξία: Τις λέξεις που θα σε οδηγήσουν σε πρόοδο και ανέλιξη.
