Μεγαλώνουμε αλλιώς. Ευτυχώς. (H συνέχεια)

Εγώ, η σχετικά καλή στις προβλέψεις (όχι στις αστρολογικές) δεν περίμενα ότι το θέμα του προηγούμενου θα αγγίξει τόσο πολλούς. Κι όμως, οι μετρήσεις, οι επίσημες και πιστοποιημένες, μου ψιθύρισαν ένα πρωί με τον τρόπο τους ότι έπεσα πολύ έξω.

Το «Μεγαλώνουμε αλλιώς. Ευτυχώς.» δεν έμεινε απλώς ένα editorial ή ένα θέμα τεύχους.

Έγινε αυτό που λέμε …ιογενές – και σε άψογα greeklish… βάιραλ, άντε λοιπόν, κοινώς: Viral! Έγινε αφορμή για μηνύματα, σχόλια, αναδημοσιεύσεις, προσωπικές ιστορίες. Σαν να άνοιξε μια πόρτα – και πίσω της υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που ένιωθαν το ίδιο, αλλά δεν το είχαν πει ακόμα δυνατά.

Και κάπου εκεί κατάλαβα κάτι σημαντικό: Aυτό δεν ήταν ένα θέμα για να το «κλείσουμε». Είναι μια συζήτηση που μόλις άρχισε.

Γιατί το «μεγαλώνουμε αλλιώς» δεν είναι σύνθημα. Είναι εμπειρία. Είναι καθημερινότητα. Είναι οι μικρές επιλογές που κάνουμε, οι αλλαγές πορείας, οι δεύτερες σκέψεις, οι καινούργιες αρχές. Είναι το πώς στεκόμαστε απέναντι στον εαυτό μας (ψυχή τε και σώματι) στη δουλειά μας, στις σχέσεις μας, στον κόσμο γύρω μας.

Και όσο περισσότερο το παρατηρώ – στον εαυτό μου, στους φίλους μου, στους ανθρώπους γύρω μου — τόσο πιο καθαρά φαίνεται: Aυτή η γενιά δεν μεγαλώνει απλώς διαφορετικά. Μαθαίνει να ζει διαφορετικά.

Με λιγότερο φόβο.
Με περισσότερη επίγνωση.
Με μεγαλύτερη ελευθερία στο τι κρατά και τι αφήνει.

Δεν είναι όλα εύκολα. Δεν είναι όλα φωτεινά. Υπάρχουν απώλειες, αλλαγές, αβεβαιότητες. Αλλά υπάρχει και κάτι καινούργιο: η άρνηση να μικρύνουμε τη ζωή μας επειδή μεγαλώνουμε. Η επιλογή να παραμείνουμε παρόντες. Να επαναπροσδιορίζουμε τον εαυτό μας όσες φορές χρειαστεί.

Αυτό το τεύχος είναι η συνέχεια της πρώτης σκέψης του προηγούμενου. Σαν «sequel» ενός σίριαλ, χωρίς «seasons” και χωρίς «wrap» τελικό επεισόδιο.

Μια βαθύτερη ματιά στο πώς εξελίσσεται αυτό το «αλλιώς». Όπου εμείς στο JAN, ξανα-προσεγγίζουμε το θέμα, με κάποια νέα άρθρα ,φυσική συνέχεια των προηγούμενων. Μέσα από την υγεία, την ψυχολογία, την εργασία, τη φροντίδα, τον πολιτισμό, τις σχέσεις μας.

Όχι για να δώσουμε απαντήσεις.
Γιατί τελικά, ίσως το πιο όμορφο σε αυτή τη φάση της ζωής δεν είναι ότι ξέρουμε περισσότερα.
Είναι ότι τολμάμε ακόμα να αναρωτιόμαστε. Και να δοκιμάζουμε. Να τολμάμε.

Μεγαλώνουμε αλλιώς.
Και τώρα πια, ξέρω ότι δεν είμαι μόνη, δεν είμαστε μόνοι , η παρέα μας εμείς κι εσείς ,σε αυτό.
Και, αν το καλοσκεφτείς…
Ευτυχώς!

Υ.Γ. Και μια συνέντευξη που δύσκολα αφήνει κάποιον αδιάφορο: H πολυγραφότατη και δημοφιλέστατη συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου μάς μίλησε όπως πάντα χωρίς φίλτρα, με χιούμορ που σπάει κόκκαλα και ανατρέπει όλα τα ηλικιακά στερεότυπα…ακόμα και το δόγμα «just a number»! Και το κυριότερο; Μάλλον έχει δίκιο. Απολαύστε!

Διαβάστε εδώ:

Συνέντευξη: Σώτη Τριανταφύλλου: «Δεν ανήκω σε καμιά γενιά. Φάτε τη σκόνη μου!»