Τελευταία παρατηρώ μεγάλη διαφορά στο πώς βλέπουμε, όπως λέμε, το ποτήρι. Μισοάδειο ή μισογεμάτο;

Έχοντας κατακλυστεί από το Πάσχα και μετά με διάφορες ανησυχίες, και έχοντας διαβάσει πάρα πολλά περί ανάπτυξης, ηλικιών και θεμάτων με παιδιά, έχω αρχίσει να καταλαβαίνω πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η οπτική μας.

Γιατί μπορεί να συμβαίνει κάτι σήμερα και εμείς να έχουμε ήδη φτάσει τρία χρόνια μετά. Να έχουμε σκεφτεί κάθε πιθανή δυσκολία και να έχουμε κουραστεί προκαταβολικά για πράγματα που μπορεί να μη συμβούν ποτέ.

Αλλά στο μυαλό μας τα έχουμε ήδη ζήσει. Κανονικά.

Ειδικά με τα παιδιά, διαβάζεις για να ενημερωθείς και καταλήγεις να αμφιβάλλεις για οτιδήποτε κάνεις. Τι πρέπει να κάνουν, πότε πρέπει να το κάνουν, τι σημαίνει αν δεν το κάνουν. Προσωπικά, κάποιες φορές πιστεύω ότι θα ήμουν πιο ήρεμη αν είχα κλείσει το κινητό τρία άρθρα νωρίτερα.

Παρατηρώ όμως ότι το ίδιο θέμα μία μέρα μού φαίνεται διαχειρίσιμο και την επόμενη τεράστιο. Ανάλογα με την κούραση, την πίεση, τη διάθεσή μου.

Κοινώς, όπως βλέπουμε τα πράγματα, έτσι σε μεγάλο βαθμό και τα ζούμε. Με μία πιο αισιόδοξη ματιά έχουμε περισσότερη υπομονή, αντιδρούμε πιο ψύχραιμα, αφήνουμε χώρο να γίνει και κάτι καλό.

Προφανώς υπάρχουν πραγματικές δυσκολίες. Και το «σκέψου θετικά» κάποιες μέρες απλώς σε εκνευρίζει. Δικαίως.

Αναρωτιέμαι όμως πόσο βάρος προσθέτουμε μόνοι μας. Σαν να πιστεύουμε ότι, αν ανησυχήσουμε αρκετά, θα εξασφαλίσουμε πως όλα θα πάνε καλά.

Δεν χρειάζεται συνεχώς να τα προβλέπουμε όλα. Μπορούμε να ασχοληθούμε με όσα χρειάζονται σήμερα και να αφήσουμε κάτι για όταν, και αν, προκύψει.