Πέντε ετών περίπου ήμουν με τη γιαγιά στο «πάρκο». 

Πάρκο για μας ήταν ο κήπος του Αρχαιολογικού Μουσείου, όπου υπήρχε εξαιρετικό καφέ που κάθονταν μαμάδες, γιαγιάδες κλπ. και άπειρα παιδιά που τρέχαμε ελεύθερα γύρω γύρω…

Η γιαγιά Ολυμπία έπινε βαρύ-γλυκό ελληνικό καφέ (τούρκικος λεγόταν τότε) με τρομερή απόλαυση.

Έπαιρνε 2 καφέδες. Στον ένα βουτούσα εγώ κουλούρι Θεσσαλονίκης και αυτό ήταν το, ας πούμε, δεκατιανό μου.

Ένιωθα μεγάλη. Και σπουδαία. 

Καταλάβαινα ότι ίσως να μην ήταν τόσο σωστό να πίνω καφέ, αλλά μου άρεσε τόσο πολύ. Και ενστικτωδώς δεν είχα πει τίποτα στους γονείς μου…

Μια μέρα έρχεται ο παππούς βόλτα έκπληξη (ήταν γιατρός)… Μας συλλαμβάνει επ’ αυτοφώρω. Τρελάθηκες Ολυμπία, δίνεις στο παιδί ΚΑΦΕ; 

Θυμάμαι ακόμα το άγχος που με κατέλαβε. Μήπως και μαλώσει πιο πολύ τη γιαγιά, και κυρίως μήπως εκείνη δεν μου ξαναπάρει… Εκείνη πάντως με αφοπλιστική απλότητα του απαντά, μα της αρέσει…

(Χρόνια μετά, επιστρέφω σπίτι απόγευμα από τη δουλειά  ήταν ο μπαμπάς μου με την κόρη μου πέντε χρονών τότε και τέσσερα kinder Bueno. Τι είναι αυτά λέω μπαμπά; Kinder Bueno, μου λέει. Εντάξει λέω αλλά γιατί τόσες πολλές; Τόσες ήθελε μου λέει… Αχ βρε μπαμπά…)

Πίσω στους καφέδες… Ο ελληνικός αντικαταστάθηκε με φίλτρου με cappuccino,  espresso αλλά και φραπέ. 

Στο γραφείο είμαστε μόνο τρία άτομα που πίνουμε φραπέ (εγώ μόνο καλοκαίρι, οι άλλοι χειμώνα, καλοκαίρι). Οι συνάδελφοι μάς αποκαλούν εργατιά.

Βρίσκονται με την εσφαλμένη άποψη ότι οι εργάτες στις οικοδομές πίνουν φραπέ. 

Από τις δικές μου παρατηρήσεις η πλειοψηφία πίνει espresso freddo, σκέτο ή μέτριο.

Γιατί Ελλάδα σημαίνει freddo!