Καλεσμένη σε ένα πολύ όμορφο σπίτι για ένα πάρτυ (που αποδείχτηκε παρτάρα…) είχα την ευκαιρία να δω πολλούς φίλους που χωρίς λόγο είχαμε χαθεί…

Οι γυναίκες -και το εννοώ- καλύτερες από ποτέ.

Με αυτό δεν εννοώ νέες. Νέα ήταν η κόρη του οικοδεσπότη που είναι 17 χρονών και καμία (επί του παρόντος) διαδικασία δεν μπορεί να σου δώσει αυτή τη διάσταση.

Με το «καλύτερες» εννοώ όμορφες στην ηλικία τους, με ζωηρό βλέμμα, με όμορφη διάθεση, με υπέροχα ρούχα και χορεύοντας ασταμάτητα μεταξύ «ανισόπεδη disco» και “I will survive” χωρίς όμως να αισθάνεσαι ότι τη βρίσκανε μόνο με τα τραγούδια της εποχής μας…

Οι άντρες. Αυτοί που νέοι ήταν λίγο μαμούχαλοι παρέμειναν.

Μήπως είναι πολυ δυνατά η μουσική, άσε με βρε αγάπη μου (σε προσπάθειες συζύγων να τους παρασύρουν σε χορό). Τελευταίο καταφύγιο γυαλί και κινητό.

Οι άλλοι όμως… Τα έδωσαν όλα παρακαλώντας να μην πιουν πολύ οι γυναίκες για να μην έχουμε θέματα με αλκοτέστ.

Οι περισσότεροι έχουν εγγόνια.

Άρα είναι παππούδες και γιαγιάδες. Λέξεις που φέρνουν συνειρμό τσεμπέρι, μαύρα ρούχα, καφενείο, σκυφτό σώμα, καμπούρα και μπαστούνι.

Λέξεις που σήμερα όμως σημαίνουν κάτι άλλο.

Πρώτα πρώτα τις λένε οι ίδιοι περήφανα. «Απόκτησα ένα καταπληκτικό εγγονάκι.»

Σαν κάτι πολύ σπουδαίο κατόρθωμα και με τεράστια αγάπη για το νέο ρόλο.

Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως μια φίλη μου που είπε στην εγγονή της μου να τη φωνάζει με το όνομά της και όχι γιαγιά.

Οι νέοι παππούδες/γιαγιάδες δεν δίνουν πια σοκολάτες στα παιδάκια των 2 ετών -καιρός να το καταλάβουν και οι διαφημίσεις- διαβάζουν στα παιδιά, μιλάνε και συμμετέχουν, χαίρονται καινούριες εμπειρίες. Και δεν έχουν και άσπρα μαλλιά (κατά πλειοψηφία)…

Φυσικά πάντα υπάρχει ένας βιολογικός αριθμός που είναι χαζό να αγνοείται.

Την ίδια στιγμή όμως δεν είναι και ο μόνος καθοριστικός παράγοντας.

Όπως ακριβώς και το να είσαι 18 χρονών δεν σημαίνει πάντα ότι «είσαι στην καλύτερη φάση της ζωής σου…»

Υπέροχο δώρο να μεγαλώνεις όμορφα!