Τα «Friends», ή ελληνιστί «Φιλαράκια», είναι αναμφίβολα μία από τις πιο δημοφιλείς σειρές όλων των εποχών. Επειδή έκλεισα πρόσφατα τα 30, πολλές φορές κάνω μαζί με το αγαπημένο μου φαγητό και μία επανάληψη στο background. Τους κοιτάζω και σκέφτομαι: Μοιάζω όντως 30; Γιατί όταν τους βλέπω στα 30 τους, μου φαίνονται μεγαλύτεροι απ’ ό,τι νιώθω εγώ σήμερα; Είναι θέμα εμφάνισης; Είναι θέμα στάσης ζωής; Ή απλώς έχω μεγαλώσει μέσα σε μια άλλη εποχή;
Το ίδιο ακριβώς σκέφτομαι και όταν παρατηρώ άτομα της γενιάς των γονιών μου, στα late 60s. Μου φαίνονται συχνά πιο νέοι, όχι μόνο εμφανισιακά αλλά και ενεργειακά, σε σύγκριση με αυτό που θυμάμαι από τη γιαγιά μου στην ίδια ηλικία. Και τότε έρχεται το εύλογο ερώτημα: Τι τελικά έχει αλλάξει;
Η απάντηση, μάλλον, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην κοινωνία, την επιστήμη και τη νοοτροπία. Ζούμε περισσότερο, φροντίζουμε περισσότερο τον εαυτό μας, έχουμε πρόσβαση σε πληροφορία, ταξίδια, εμπειρίες. Ο κόσμος, σε μεγάλο βαθμό, μεγαλώνει πιο «όμορφα», όχι μόνο εμφανισιακά αλλά και πνευματικά.
Φυσικά, πάντα θα υπάρχει ο άνθρωπος που γερνάει νωρίς στην ψυχή· όμως η νόρμα έχει αλλάξει και, θα τολμήσω να πω, προς το καλύτερο.
Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατες έρευνες δείχνουν πως η μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη ανήκει στη γενιά των 55+. Και βγάζει απόλυτο νόημα. Δεν είναι μόνο ότι έχουν τα μέσα. Έχουν και την όρεξη. Να βγουν, να ταξιδέψουν, να ψωνίσουν, να δοκιμάσουν νέα πράγματα. Να πουν «ναι» σε εμπειρίες που ίσως παλιότερα ανέβαλλαν.
Ίσως αυτό τελικά να είναι και το μυστικό της νεότητας: Να μη βολεύεσαι. Να μην επαναπαύεσαι στο «έτσι είναι τα πράγματα». Η εμπειρία των χρόνων, αντί να λειτουργεί ανασταλτικά, φαίνεται πως σε πολλούς ανθρώπους λειτουργεί σαν καύσιμο. Σαν μια βαθύτερη ορμή να ζήσεις, να απολαύσεις, να εξελιχθείς.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι πολλές γυναίκες λένε, και το επαναλαμβάνουν με σιγουριά, πως η καλύτερη περίοδος της ζωής τους είναι μετά τα 50. Και όχι στα 20 ή στα 30, που βιολογικά θεωρούνται «η ακμή». Γιατί η πραγματική ακμή ίσως δεν έχει να κάνει με την ηλικία του σώματος, αλλά με την ωριμότητα του μυαλού και την ελευθερία της ψυχής.
Και ίσως τελικά, βλέποντας τα «Friends» σήμερα, να μην αναρωτιόμαστε αν εμείς μοιάζουμε μικρότεροι. Ίσως απλώς να ζούμε σε μια εποχή που μας επιτρέπει να μεγαλώνουμε χωρίς να γερνάμε.
