Μεγαλώνουμε αλλιώς. Ευτυχώς.

Πιάνω συχνά τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι δεν νιώθω όπως «υποτίθεται» ότι θα έπρεπε να νιώθω σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Όχι με την έννοια της άρνησης, αλλά με την έννοια της έκπληξης – σαν να μεγάλωσα, αλλά με τρόπους που κανείς δεν μου είχε περιγράψει από πριν.

Και, ώ του θαύματος, έρχεται και μια έρευνα του Economist στο τέλος του ΄25, όχι μόνο να μου επιβεβαιώσει αυτό που μου λέει η δι-αίσθηση μου, αλλά και να μου τραβήξει εμμέσως πλην σαφώς το αυτί γιατί η γενιά μας (ας την πούμε baby boomers+) αρνείται να «μεγαλώσει» (εννοεί: γεράσει) όπως «πρέπει».

Και κάπως έτσι, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι η γενιά μας δεν ακολουθεί πια το παλιό σενάριο της ηλικίας.

Υπήρξε μια εποχή που η ηλικία έμοιαζε να έρχεται μαζί με ένα προδιαγεγραμμένο σενάριο. Στα 60 έκανες σταδιακά πίσω, στα 70 είχες πάρει σύνταξη κι ησύχαζες, στα 80, στα 90, απλώς καθόσουν και παρακολουθούσες – απ΄έξω και από μακριά. Όχι επειδή το ήθελες απαραίτητα, αλλά επειδή έτσι έπρεπε. Έτσι ήταν τα πράγματα. Έτσι μεγάλωσαν οι παππούδες μας. Έτσι, σε μεγάλο βαθμό, έζησαν και οι γονείς μας – με αξιοπρέπεια, με κόπο, αλλά και με μια σιωπηλή αποδοχή ότι κάποια στιγμή η ζωή «στενεύει».

Κάπου όμως στην πορεία, αυτό το «σενάριο» (λέγεται και στερεότυπο) άρχισε να μην μας χωρά.

Σήμερα, εμείς μεγαλώνουμε αλλιώς. Όχι επειδή αρνούμαστε την ηλικία μας, αλλά επειδή αρνούμαστε τα στερεότυπα, τους «ρόλους» που κάποτε τη συνόδευαν. Όχι επειδή όλα είναι εύκολα ή ανέμελα, αλλά επειδή η σχέση μας με τον χρόνο έχει αλλάξει.

Δεν αποσυρόμαστε από τη ζωή με την πρώτη δυσκολία. Δεν μικραίνουμε τα όνειρα για να τα ταιριάξουμε με έναν αριθμό. Δεν πιστεύουμε πια ότι η επιθυμία, η περιέργεια, η ανάγκη για σύνδεση, για απόλαυση, για ζωή τελικά, έχουν ημερομηνία λήξης.

Μεγαλώνουμε αλλιώς. Ευτυχώς. Ίσως αξίζει να σταθούμε λίγο σε αυτό το «ευτυχώς»:

Ευτυχώς, γιατί για πρώτη φορά οι άνθρωποι σε αυτή τη φάση της ζωής δεν είμαστε λίγοι. Είμαστε πολλοί. Είμαστε ένα μεγάλο, ορατό κομμάτι της κοινωνίας.

Αν είχαμε αποσυρθεί, αν είχαμε σιωπήσει, αν είχαμε «κάνει χώρο» όπως έκαναν οι γενιές πριν από εμάς, ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο φτωχός.

Ευτυχώς, γιατί η επιστήμη και η γνώση δεν μας χάρισαν απλώς περισσότερα χρόνια ζωής, αλλά περισσότερα ενεργά χρόνια. Χρόνια με δύναμη, με καθαρό μυαλό, με εμπειρία που δεν έχει καμία διάθεση να μείνει στο συρτάρι. Με όρεξη να μαθαίνουμε, να αναθεωρούμε, να προχωράμε.

Ευτυχώς, γιατί μεγαλώνοντας δεν χάνουμε την αξία μας – μάλλον την καταλαβαίνουμε καλύτερα. Και μαζί της καταλαβαίνουμε και πόσα έχουμε ακόμα να δώσουμε: Στην (όποια) δουλειά, στις σχέσεις μας, στους ανθρώπους γύρω μας, στον τρόπο που στεκόμαστε μέσα στον κόσμο. Και πόσα μπορούμε ακόμα να πάρουμε – δικαιωματικά.

Και ίσως, τελικά, ευτυχώς, γιατί αυτή η γενιά δεν μεγάλωσε μόνο αλλιώς, αλλά άνοιξε χώρο. Για πιο απελευθερωμένη ζωή από τα ηλικιακά στερεότυπα. Για περισσότερες εναλλακτικές του τι σημαίνει να μεγαλώνεις και για επιλογές του πώς θέλεις να συμβαίνει όλο αυτό.

Μεγαλώνουμε αλλιώς. Αποδεχόμαστε την ηλικία μας, ανακαλύπτοντας τι μπορεί να έχει να μας δώσει – πέρα από έναν αριθμό. Δεν παλιμπαιδίζουμε αλλά και δεν είμαστε κολλημένοι ιδεοληπτικά σε κάτι που πέρασε ανεπιστρεπτί. Είμαστε γεμάτοι περιέργεια και όρεξη για το καινούργιο.

Γι’ αυτό και γι’ αυτά, μεγαλώνουμε διαφορετικά από τους «παλιότερους». Κι αν το καλοσκεφτείς, ίσως να συμφωνήσεις μαζί μου: Ευτυχώς!

Διαβάστε εδώ: