Πλησίαζε πάλι η Μεγάλη Εβδομάδα, κοντά ήταν, σε δέκα μέρες και ο Γιώργος καθόταν πάλι μόνος ως αργά στο γραφείο του και αναλογιζόταν τα βάρη, τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που δεν τέλειωναν ούτε την Δευτέρα του Πάσχα! «Πώς γίνεται και κάθε χρόνο είμαι τόσο φορτωμένος, τόσο αγχωμένος, που δεν παίρνω ανάσα και ούτε καταλαβαίνω πώς περνάει το Πάσχα…»  αναρωτιόταν, καθώς κοιτούσε εκείνη την ατελείωτη λίστα με όλα όσα έπρεπε να προλάβει να κάνει στη δουλειά, στην οικογένεια, στα παιδιά, στα βαφτιστήρια, στην ετοιμασία για το τραπέζι του Πάσχα…  

Ήταν από χρόνια παράδοση να μαζεύεται όλη η οικογένεια, αδέλφια, ξαδέλφια, ανήψια, βαφτιστήρια, γείτονες, όλοι στο δικό τους σπίτι στο χωριό, με τον μεγάλο κήπο… Και καθώς ήταν περισσότερες οι γυναίκες και τα μικρά παιδιά σ’ αυτό το εορταστικό «μάζωμα», έπεφτε όλη η δουλειά στον Γιώργο, στις σούβλες, στη φροντίδα, στην παρακολούθηση από τις 6 τα χαράματα, για να είναι έτοιμο το παραδοσιακό αρνί, το κοκορέτσι και όλα τα «συνοδευτικά» για το πασχαλιάτικο τραπέζι…

Δεν είχε παράπονο, του άρεσε του Γιώργου όλο αυτό το «πανηγύρι» και το γλέντι… με τις μουσικές, τα τσίπουρα, τα γέλια, τα παιχνίδια, τα πειράγματα και τα παιδιά, από μωρά ως μεγάλα του γυμνασίου, να τριγυρίζουν με τις φωνές και τα χαχανητά τους…

Όμως, η κούραση και το άγχος του μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχαν τέλος… Γιατί σαν χήρος που ήταν, φρόντιζε τα παιδιά και το σπιτικό του από χρόνια σαν «μάνα και πατέρας μαζί», ενώ παράλληλα η απαιτητική του δουλειά ως επικεφαλής της δικηγορικής ομάδας της μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας που εργαζόταν, δεν του άφηνε και πολλά περιθώρια…

Αυτά αναλογιζόταν εκείνο το βράδυ ως αργά στο γραφείο του καθώς έδινε τις τελευταίες οδηγίες στους βοηθούς του… και ξαφνικά – εκεί που μιλούσε και τους εξηγούσε τους λεπτούς χειρισμούς που έπρεπε να κάνουν σε μια υπόθεση που τους απασχολούσε εδώ και καιρό – ο γεμάτος ευφράδεια λόγου Γιώργος έχασε τα λόγια του… Σαν να «έσβησε» ξαφνικά, άνοιξε το στόμα του αλλά δεν έβγαιναν οι λέξεις, και μόλις κατάφερε να μιλήσει ψέλλισε «Παιδιά, δεν μπορώ να βρω τη λέξη που θέλω για να σας περιγράψω αυτό που θέλω να πω»  και συνέχισε επιμένοντας «Αχ δεν μπορώ να βρω τη λέξη, θα μου έρθει, που θα πάει», αλλά δεν του έβγαινε… 

Φανερά θορυβημένοι και από την αλλαγή στο πρόσωπό του και κυρίως στο βλέμμα του που για λίγα λεπτά έμεινε απλανές, οι συνεργάτες του κάλεσαν άμεσα ασθενοφόρο και τον πήγαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο…

«Ήταν ένα ήπιο ισχαιμικό επεισόδιο χωρίς ιδιαίτερα ίχνη» ενημέρωσαν οι γιατροί τον Γιώργο και την αδελφή του την επόμενη μέρα το πρωί. «Συστήνουμε να το εκλάβετε σαν ένα «καμπανάκι» για να κατεβάσει τους τόνους, να μειώσει το άγχος και τις δραστηριότητές του» ολοκλήρωσαν, δίνοντας τους το εξιτήριο, μαζί με μια σειρά από οδηγίες και συνταγές για ειδική φαρμακευτική αγωγή.

Μόνος στο σπίτι ο Γιώργος βρέθηκε ξαφνικά «αδρανής»… Του ήταν αδύνατο να πιστέψει αυτό που του συνέβαινε, τα παιδιά δεν είχαν ακόμα γυρίσει από το σχολείο, και δεν ήξερε τι να τους πει, πώς να τα ενημερώσει χωρίς να τα ανησυχήσει… Και τι θα έκανε με το Πάσχα που πλησίαζε, στολισμένο με όλες αυτές τις ατελείωτες υποχρεώσεις;
Αφηρημένος άνοιξε το ραδιόφωνο, που συμπτωματικά εκείνη τη στιγμή μετέδιδε μια αγαπημένη του «Ειδικό στην Ψυχική Ανθεκτικότητα» να μοιράζεται τα «μηνύματα του Πάσχα». Συνεπαρμένος ο Γιώργος άρχισε να ακούει με ευλάβεια, μια – μια τις προτάσεις, και καθώς τις άκουγε, η ψυχή του άνοιγε, η καρδιά του ηρεμούσε, το μυαλό του ησύχαζε…

«Αν το καλοσκεφτούμε» τόνιζε η ειδικός, «όλοι περνάμε «Μεγάλες Εβδομάδες» στη ζωή μας. Περιόδους που δοκιμαζόμαστε, κουραζόμαστε, απογοητευόμαστε. Το βασικό μήνυμα όμως του Πάσχα είναι ότι μετά από κάθε δυσκολία μπορεί να έρθει μια νέα αρχή. Αλλά πέρα από αυτό το μήνυμα, αξίζει να εμβαθύνετε και στα άλλα σημαντικά μηνύματα που φέρνει μαζί του το Πάσχα και να τα υιοθετήσετε:

#1. Δώστε χώρο στη σιωπή και στον αναστοχασμό: Η Μεγάλη Εβδομάδα έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο: Μας καλεί να χαμηλώσουμε τους ξέφρενους ρυθμούς που ακολουθούμε τον υπόλοιπο καιρό: Οι ψαλμοί, τα κεριά, η  κατανυκτική ατμόσφαιρα μάς θυμίζουν πόσο σημαντικό είναι, έστω για λίγο, να κάνουμε μια παύση από το τρέξιμο. Να μείνουμε λίγο σιωπηλοί και ήσυχοι και να σκεφτούμε πού είμαστε στη ζωή μας και πού θέλουμε να πάμε.

#2. Αφήστε πίσω ό,τι σας βαραίνει: Το Πάσχα είναι συμβολικά μια γιορτή απελευθέρωσης. Αυτό το μήνυμα σάς θυμίζει πως ίσως είναι η στιγμή να αφήσετε πίσω παλιές πικρίες, θυμούς ή απογοητεύσεις. Όχι γιατί ήταν ασήμαντα, αλλά γιατί η ζωή γίνεται πιο ελαφριά όταν δεν κουβαλάτε συνεχώς τα βαρίδια του παρελθόντος, ή/και τα περιττά του παρόντος!

#3. Επενδύστε στις σχέσεις σας: Μην αντιμετωπίσετε το πασχαλινό τραπέζι απλά σαν ένα έθιμο, ή μια οικογενειακή υποχρέωση. Δείτε το σαν μια υπενθύμιση ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Πέρα από τις ετοιμασίες, κάντε αν χρειαστεί ένα τηλεφώνημα σε έναν αγαπημένο άνθρωπο που έχετε να δείτε καιρό, πείτε μια συγγνώμη εκεί που χρειάζεται, δώστε μια αγκαλιά – καμιά φορά αυτά έχουν μεγαλύτερη αξία από τα πλούσια τραπέζια, τους τύπους και τα έθιμα.

#4. Πιστέψτε στη δύναμη της νέας αρχής: Στο Πάσχα, η Ανάσταση είναι το απόλυτο σύμβολο ελπίδας.  Μας θυμίζει ότι ακόμη κι όταν κάτι φαίνεται να έχει τελειώσει, μπορεί να είναι η αρχή για κάτι καινούργιο, κι αυτό σκεφτείτε το σε οποιονδήποτε τομέα της ζωής σας: Στη δουλειά, σε κάποια σχέση, σε κάτι καινούργιο που θέλετε καιρό να ξεκινήσετε, στην προσωπική σας πορεία. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο μήνυμα του Πάσχα: Ότι η ίδια η ζωή έχει μέσα της μια βαθιά δύναμη αναγέννησης». 

Και μέσα σ’ αυτά τα τρία λεπτά, ο Γιώργος κυριολεκτικά «μεταμορφώθηκε»: Αγκάλιασε το μήνυμα που του έστειλε το σώμα του, ευγνωμονώντας που ήταν ένα τόσο μικρό, αλλά σημαντικό «καμπανάκι», κι ακόμα «αγκάλιασε» τα πολύτιμα μηνύματα της ειδικού, σχεδιάζοντας ένα Πάσχα απαλλαγμένο από «βαρίδια», γεμάτο μόνο με ό,τι δίνει χαρά, μοιράζοντας τις δουλειές, γεμάτο ελπίδα για τη νέα αρχή.

Με περισσότερη σύνεση, σοφία, αυτοφροντίδα.