Δύο χρόνια JAN λοιπόν! Πραγματικά, πώς περνάει ο καιρός. Δύο χρόνια γεμάτα ιστορίες, απόψεις, συζητήσεις και, πάνω απ’ όλα, μια κοινότητα που συνεχώς μεγαλώνει και εξελίσσεται.
Θυμάμαι μία ατάκα της μητέρας μου που μου έχει «μείνει» βαθιά χαραγμένη στο μυαλό. Είχα κάποιες αμφιβολίες για ένα θέμα που συζητούσα μαζί της επανειλημμένα. Σε μία από
Το χιλιοειπωμένο new year’s resolution έρχεται κάθε χρόνο περίπου τέτοια περίοδο – και παραμένει πάντα το ίδιο αγχωτικό. Πώς θα περάσεις τις γιορτές; Δίαιτα για τη νέα χρονιά;
Χριστούγεννα: φώτα, στολισμός, παιδιά, πάρτυ, αμέτρητα καλέσματα, Mariah Carey (και Δέσποινα Βανδή για τους εγχώριους), άτομα που γυρνούν από το εξωτερικό, επανένωση οικογενειών.
Είχα πρόσφατα μία συζήτηση σχετική με την ψυχανάλυση με μία μεγαλύτερη γυναίκα, η οποία μου είχε πει ότι σε τόσο μικρές ηλικίες δεν βοηθάει. Σκεφτόμουν πόσο λάθος έκανε.
Νέα παιδιά με όλο το μέλλον μπροστά τους σκέφονται αν πρέπει να φύγουν στο εξωτερικό ή όχι. Οι ευκαιρίες λιγοστεύουν, οι απογοητεύσεις αυξάνονται, οι φιλίες επηρεάζουν.
Ως παιδί, θυμάμαι πάντα το αγαπημένο σπίτι των διακοπών. Ιούνιος σήμαινε ότι πήγαινα Πόρτο Ύδρα με τον παππού μου, και έβλεπα τους γονείς μου τα Σαββατοκύριακα.
Προσωπικά, δεν έχω αισθανθεί ποτέ μη Ευρωπαία, καθώς θυμάμαι τον εαυτό μου, από πάντα, να χρησιμοποιώ το ευρώ ως νόμισμα, να ταξιδεύω ελευθέρα στην Ευρώπη και να ακούω