Μουσικές και Tαινίες που μας μεγάλωσαν

Λένε πως λίγο πριν πεθάνεις όλη σου η ζωή περνάει σαν κινηματογραφική ταινία μπρος τα μάτια σου. Δεν το πολύ-πιστεύω, αλλά και πάλι μπορεί να συμβαίνει, και φυσικά θα περιμένω να δω αν ισχύει – ομολογώ ότι ελπίζω να είναι κάπως μακριά η αναμονή.

Εν τω μεταξύ όμως, μπορώ να δηλώσω με σιγουριά ότι κάποιες ταινίες σίγουρα άφησαν ανεξίτηλες, uncut and un-edited, επιλεγμένες σκηνές στη μπομπίνα του μυαλού μου (ναι δεν ήταν ψηφιακά τότε, ούτε βίντεο).

Όπως και πάμπολλες μουσικές, πάντα θα επανέρχονται και θα πάλλουν τα τύμπανα μου, μουγκά αλλά εκκωφαντικά, χωρίς καν να πατήσω play, σε κάποιες μικρές και μεγάλες στιγμές μου.

Θυμάμαι: Δεκαετίες πριν, παιδικό σινεμά: Σαρλώ, Χοντρός Λιγνός και τα πρώτα του Disney σε …Viewmaster (Χιονάτη!). Παιδικά τραγούδια με τη χορωδία του σχολείου αλλά και ολη τη δισκοθήκη των γονιών, κλασική μουσική αλλά και ρομαντικά μπλουζ κυρίως Γάλλοι κι Ιταλοί.

Ταινία σταθμός, στην πρώτη Γυμνασίου, στο Cinerama, Ωραία μου Κυρία: Έρωτας κεραυνοβόλος με το μιούζικαλ, πρέπει στη συνέχεια να το είδα 5 φορές, αγοράσαμε και τον δίσκο, ακόμα θυμάμαι ΟΛΑ τα τραγούδια απέξω. Λάτρεψα τη φιγούρα της Audrey Hepburn με τις θρυλικές τουαλέτες, συγκινήθηκα με τον αγώνα της Eliza Doolittle να μάθει να αρθρώνει σωστά Αγγλικά για να μπει στην «υψηλή κοινωνία» και να ξεφύγει από την άθλια ζωή της, αγανάκτησα με τον «αρσενικό σωβινιστή», εγωίσταρο Dr. Higgins, αλλά κάπου τον συμπάθησα κιόλας – γιατί ο Ρεξ Χάρισον έμοιαζε με …τον μπαμπά μου – μόνο εμφανισιακά!

Κι ύστερα η εφηβεία: Ιδεαλισμός και πάθος κι επαναστατικότητα, κι απέχθεια για κάθε αυταρχικό καθεστώς εντός, εκτός κι επί τα αυτά, ένα μείγμα σαν βόμβα μολότοφ πεταμένη στην εξουσία που όφειλε να έχει φαντασία, ή να πάει να χαθεί, πόσα δάκρυα για τις «Φράουλες και Αίμα», -εξέγερση στο Berkeley – ρίγος στο Ζ, ανατριχίλα τραγουδώντας Της Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ και μυρσίνη εσύ δοξαστική ….Μη λησμονάτε τη χώρα μου …πάνω στην άμμο την ξανθή γράψαμε τ’ όνομα της …αλλά και Imagine, και Satisfaction (που I can get no), και Joan Baez και Bob Dylan και if you are going to San Francisco θα βρεις εκεί τα παιδιά των λουλουδιών, ενώ η Lucy πετάει in the Sky with Diamonds (όπου όλοι ξέραμε τι σήμαιναν τα αρχικά).

Και ταυτόχρονα, την ίδια στιγμή, ρομαντισμός και πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, όπως Πρωτάρης και God bless you Mrs. Robinson, με το Sounds of Silence από δίπλα, και Love Story (πόσα κλινεξ!) και αισθησιακή Λάρα (Δρ.Ζιβάγκο) εναντίον σέξι Ούρσουλα Αντρες αναδυομένης (James Bond Dr. No) και τα αιωνίως υγρά μάτια του Ομάρ Σαρίφ εναντίον Σων Κόννερυ με τη φονική Αστον Μάρτιν του. Νέο κύμα στις μπουάτ της Πλάκας, αλλά και Born in the USΑ.

Κι από την εφηβεία και το φοιτηταριό, βρεθήκαμε μέσα μια στιγμή με μωρά και πάνες (τα κάναμε νωρίς η γενιά μου) και καριέρες επίσης στα σπάργανα, οπότε εκεί το μείγμα ήταν Mary Poppins και Μελωδία της Ευτυχίας, και Do (e)a deer, Ray (re) a drop of Golden Sun και η καλή μας αγελάδα βόσκει πέρα στη λιακάδα αλλά και gimme gimme a man after midnight και love is in the air. Αριστογάτες αλλά και Κράμερ εναντίον Κράμμερ. Harry Potter αλλά και Νονός (1,2,3).

Κάπως έτσι πήγαινε το πράγμα, μέχρι που συνειδητοποιείς ότι μουσικές και ταινίες έγιναν σελιδοδείκτες στο βιβλίο της ζωής μας.

Με πιάνω πολλές φορές όταν αναπολώ εποχές και καταστάσεις να σκέφτομαι, αυτό άκουγα τότε που έγραφα τη διπλωματική μου… αυτή την ταινία την είδα όταν το παιδί μου έφυγε για σπουδές έξω… αυτό το τραγούδι όταν ο μπαμπάς ήταν (πια) πολύ άρρωστος.

Οι ταινίες και οι μουσικές μου έγιναν οι «μαντλέν» μου που φέρνουν πίσω τις στιγμές μου, εκεί που, συνειδητά ή όχι, μάρκαραν την ύπαρξη μου.

Κι επειδή τα «πίσω» μου είναι κλειδωμένα (ελπίζω κι εύχομαι) για πάντα στη μνήμη, γεμίζω την ταινιοθήκη μου κι ενημερώνω τη δισκοθήκη με καινούργια υλικά, όλο περιέργεια για το πώς θα γράψουν στα «μπροστά» μου.

Διαβάστε εδώ: