Συνηθίζαμε να βγαίνουμε μια παρέα 6-7 φίλοι και παραγγέλναμε για 10.
Με πιάτα που δεν χώραγαν στο τραπέζι. Με μια «υποχρέωση» να τα φάμε…
(Δεν υπήρχε και η λογική να σας τα δώσω πακέτο – ή αν υπήρχε μας φαινόταν λιγούρικο…)
Ήταν σχεδόν αστείο, αλλά συνηθισμένο.
Στο σουπερμάρκετ δεν νομίζω ότι ήταν πολλοί χωρίς καρότσια ασφυκτικά γεμάτα.
Τα ψυγεία μας στο σπίτι. Τα άνοιγες και κόντευαν να πέσουν τα πράγματα από μέσα. Κι ας ήσουν στο σπίτι ενός ζευγαριού.
Παιδικό δωμάτιο. Βαριόταν το μωρό με 50 διαφορετικά παιχνίδια γύρω γύρω…
Πηγαίνουμε ταξίδι. Πλούσιοι φίλοι στο Παρίσι μάς καλούν για φαγητό. Στρείδια και σαμπάνια. Ακριβό ναι, πάντως μόνο αυτό…(Mc Donald μετά κλπ).
Φίλοι στο Λονδίνο για ανήμερα Χριστούγεννα. Περίπου 6 ενήλικες και 8 παιδιά. Τραπέζι στρωμένο σαν για φωτογράφιση. Εκπληκτικό ασημένιο σκεύος σκεπασμένο καταφθάνει. Μια όμορφη μικρή πάπια. Πατατούλες… Σαλάτα.
Τσιγγουνιά; Μπορεί. Μπορεί όμως και άλλη νοοτροπία.
Κάποια στιγμή εμείς μπλέξαμε τη φιλοξενία, τη γενναιοδωρία, τη σπατάλη και το «μη μας πουν…(λίγους; μίζερους;)»
Δηλαδή ένα ίσον τίποτα.
Πιστεύω ότι από αυτό έχουμε αρχίσει να φεύγουμε.
Πριν λίγους μήνες σε ένα όμορφο σπίτι, οικογενειακό τραπέζι με ένα φαγητό.
Μιλήσαμε περισσότερο απ’ όσο φάγαμε.
Το «κι άλλο» δεν έχει πάντα να κάνει με την ανάγκη. Μπορεί να είναι απλά γιατί το «ένα» κινδυνεύει να παρεξηγηθεί.
Γιατί το «ένα» μοιάζει λίγο μόνο όταν το μετράς.
Όταν το ζεις, δεν είναι λίγο. Είναι συγκεκριμένο.
Ένα πιάτο που τρως με όρεξη.
Ένα τραπέζι που δεν σε πιέζει να δοκιμάσεις τα πάντα.
Ένα σπίτι που δεν είναι γεμάτο «για παν ενδεχόμενο».
Η μη σπατάλη δεν είναι τσιγγουνιά.
Όπως και στο δίκαιο, το not guilty δεν είναι δήλωση αθωότητας, είναι απλώς η απουσία ενοχής.
Έτσι και η μη σπατάλη δεν είναι αρετή από μόνη της, ούτε κάποια ηθική ανωτερότητα. Είναι απλώς η απουσία υπερβολής.
Είναι να μην προσθέτεις αυτό που δεν χρειάζεται.
Στο τέλος του τραπεζιού εκείνου, δεν υπήρχαν περισσέματα να μαζέψουμε.
Αλλά ούτε και εκείνη η γνώριμη βαρύτητα του «φάγαμε υπερβολικά».
Υπήρχε κάτι πιο ελαφρύ. Μια αίσθηση ότι αυτό που έγινε ήταν αρκετό.
Και ίσως αυτό να είναι το δύσκολο. Όχι να μάθεις να έχεις λιγότερα.
Αλλά να αντέξεις ότι τα λιγότερα μπορεί να είναι αρκετά, χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις σε κανέναν.
