Τον στίχο δεν τον καταλαβαίναμε.

Lyrics δεν μας έδινε το spotify, διότι δεν υπήρχε.

Έλεγε κάτι σαν “well you can tell by the way I use my walk I’m a woman’s man…?” το οποίο και ελληνικά δεν μας έβγαζε νόημα.

Φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν εμπόδιο στο να πάω με την κολλητή μου (που παραμένει και σήμερα στενή μου φίλη – γιατί σήμερα και η έννοια του κολλητού είναι κάπως αλλιώς-) πρώτες- πρώτες στο ιστορικό σινεμά ΑΤΤΙΚΟΝ (Σταδίου).

Σε τεράστια ουρά. Για να δούμε το Grease.

Ήταν σίγουρα “chills and multiplying”….

Δεν ήξερα τότε πόσο διαχρονικές θα ήταν αυτές οι ταινίες. Τις διαστάσεις που θα έπαιρνε η Disco…

Ότι οι τίτλοι αρχής με τον Travolta να περπατάει στη Νέα Υόρκη θα γινόταν βιντεάκι στο YouTube με εκατομμύρια views.

Ότι ο Travolta θα συνεργαζόταν με τον Tarantino στο Pulp Fiction για να κάνει ένα ακόμα απίστευτο χορευτικό με την Uma Thurman σε τελείως άλλο ρόλο.

Ότι θα γίνονταν τόσα remakes, πάντα με ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Με τα σημερινά μάτια βλέπω υπερβολή, κάποια κακογουστιά, ρηχή έκφραση…

Υπάρχει όμως ένα γλυκό συναίσθημα ανεμελιάς και ελευθερίας.

Εύστοχα το αποτυπώνει ο στίχος του Λουκιανού Κηλαηδόνη «είναι αυτό το ντουπουντού που έχουν οι Bee Gees στο στο Σάτερντει νάιτ φίβερ και στο Γκριζ…»