Νομίζω ότι κατανάλωσα τη μεγαλύτερη ποσότητα καφέ στη ζωή μου όταν πήγαινα στο Δημοτικό. Εντάξει, μη φανταστείτε ότι με μεγάλωσαν ασυνείδητοι κηδεμόνες με σκοπό να με ρίξουν από νήπιο στην εξάρτηση. Απλώς, οι αδελφές της γιαγιάς μου, που είχαν αναλάβει το ρόλο της ανατροφής μου, χήρα η μία, διαζευγμένη η άλλη και άκληρες, υιοθέτησαν δικής τους επινοήσεως παιδαγωγικές μεθόδους, που αντλούσαν πληροφορίες από ένα συνδυασμό της μεγάλης εγκυκλοπαίδειας Ελευθερουδάκη και του Τσελεμεντέ, καθότι η μία διανοούμενη του σαλονιού και η άλλη της κουζίνας.

Στο θέμα μας: Είχα ακόμα φακίδες στη μύτη και πόδια με σοσόνια, κρεμασμένα από το ψηλό σκαμπό, όταν μύρισα για πρώτη φορά τον καφέ που φούσκωνε στο μπρίκι. Το αίτημά μου για δοκιμή ικανοποιήθηκε με μια γουλιά «για το παιδί» στο μικρό πιατάκι του μικρού φλιτζανιού. Η γουλιά ξεκίνησε από Κυριακάτικο ρεγάλο και κατέληξε καθημερινή απαίτηση. Χαρμάνι το μαθητούδι. 

Μπαίνοντας στην εφηβεία, η επαναστατική ορμή μου παρέσυρε το πορσελάνινο πιατάκι μαζί με τον καφέ και έστησε χορό πάνω στον ακαθορίστου χρώματος αφρό του φραπέ. Που δεν επρόκειτο για απλό ρόφημα, αλλά για μανιφέστο. Αυτό, μέχρι να βρεθώ με φίλους στην Πάτρα και να δοκιμάσω ένα εσπρεσσάκι από τα χέρια ενός καφετζή που πηγαινοερχόταν πλήρωμα στο Μπρίντεζι και είχε μάθει καλά το σπορ. Νόμιζα ότι ήταν αποκλειστική μου ανακάλυψη, μέχρι που, ντροπιασμένη, διάβασα ότι, από τη δεκαετία του ’50, το μικρό μαγαζί ορθίων στο κέντρο της Αθήνας, το περίφημο Μπραζίλιαν της Βουκουρεστίου, παρέδιδε μαθήματα κατανάλωσης εσπρέσσο, όταν ούτε ο ίδιος ο καφές ήξερε ότι θα κατέληγε μέρος της ιστορικής ελληνικής παράδοσης.

Ήρθαν άλλοι καιροί, άλλα μυαλά και ασπάστηκα την εναλλακτική ιατρική, κόβοντας τον καφέ μαχαίρι. Πάνω από 20 χρόνια κι ούτε μία γουλιά. Στην κουλτούρα του εγκεφάλου μου βέβαια, η εκφώνηση «πάμε για καφέ» έμεινε ζωντανή κι ας γέμιζα τις κούπες μου με αθώα αφεψήματα από πληκτικά βότανα. Μην επηρεαστείτε, παρακαλώ. Έχουν μεγάλη αξία οι εναλλακτικές μέθοδοι – απλώς με μένα κάτι πήγε πολύ στραβά. Άλλης ώρας κουβέντα.

Η επιστροφή, διστακτική στην αρχή, υπήρξε αναπόφευκτη – αν και μονόδρομος. Η μόνη γεύση καφέ που καταδεχόταν ο ουρανίσκος μου ήταν -και παραμένει- αυτή του ελληνικού. Εφιάλτης όμως: Διότι, όπως φάνηκε, όταν εγώ πήγαινα, τα μπρίκια ερχόντουσαν, με αποτέλεσμα η new age πρωτεύουσα να αντιμετωπίζει το καϊμάκι και τις φουσκάλες ως παρασκευές ενός κατώτερου θεού, μιας και ο ανώτερος το είχε ρίξει στους ristretto, doppio, lungo, Americano, Macchiato, Romano, con Pana, Cappuccino, mocha, latte και βάλε. Τώρα πια, υπάρχουν ultra chic λέμε τώρα café σε ultra chic λέμε τώρα προάστια που με σκανάρουν περιφρονητικά και αρνούνται την επιθυμία μου, αλλά υπάρχουν και ακόμη πιο αυθεντικά chic που βάζουν τα δυνατά τους ώστε η απουσία της παράδοσης να αναπληρώνεται από την όσο γίνεται πιο αυθεντική εκδοχή της, έστω και στη μηχανή.  

Να ξέρετε πάντως ότι η επιλογή μου είναι φιλοσοφική – μην πω, υπαρξιακή. Γιατί, όσο σφυρίζουν βιαστικά οι γύρω μηχανές, εγώ αγναντεύω από το παράθυρο τον κήπο, περιμένοντας υπομονετικά και ρυθμίζοντας έτσι τη φλόγα ώστε, ακριβώς την ώρα που το αρωματικό ελιξίριο δίνει το πρώτο, αχνό σημάδι ότι θα φουσκώσει, να τραβήξω το μπρίκι από τη φωτιά, εξασφαλίζοντας οσκαρικό καϊμάκι. Στην επόμενη, πιο ζεν φάση μου, θα σκάψω μια τρύπα για χόβολη στον πάγκο της κουζίνας και θα περιμένω το απαραίτητο δεκαπεντάλεπτο, χτυπώντας ελαφρά τον πάτο του μπρικιού για να χυλώσει μερακλίδικα ο καφές.

Διότι, όπως διάβασα κάπου, αν, μεγαλώνοντας, κόψεις όλα όσα σ’ αρέσουν, δεν είναι ότι θα ζήσεις πιο πολύ. Απλώς, η ζωή θα σου φανεί ατελείωτη.