Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία τρία χρόνια άλλαξε κυριολεκτικά όλη μου η ζωή. Και αυτό γιατί γεννήθηκε ο γιος μου, ο οποίος σήμερα είναι 1,5 ετών. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, τίποτα δεν είναι ακριβώς το ίδιο.

Πρωτόγνωρα συναισθήματα, χαράς, αγωνίας, γέλιου και τρυφερότητας, όλα αυτά για ένα τόσο μικρό πλασματάκι. Και όμως, μέσα από αυτή την εμπειρία κατάλαβα δύο πολύ σημαντικά πράγματα.

Πρώτον, θαύμασα ακόμα περισσότερο τη δύναμη των γυναικών. Και δεύτερον, έμαθα, ή μάλλον συνεχίζω να μαθαίνω και κυρίως να ακούω. Να ακούω κάποιον μεγαλύτερο, να ακούω μια άλλη μητέρα, να ακούω μια διαφορετική εμπειρία. Και ακόμα κι αν διαφωνώ ή κάτι μου φαίνεται ξένο, να μην το απορρίπτω αμέσως, αλλά να το αφουγκράζομαι.

Ίσως γιατί είμαι γενικά ένας άνθρωπος γρήγορος, του «άσπρου-μαύρου». Μέσα όμως από τη μητρότητα συνειδητοποίησα ότι η ζωή δεν λειτουργεί πάντα έτσι. Δεν είναι όλα προγραμματισμένα, ούτε όλα ξεκάθαρα. Κάποιες φορές χρειάζεται απλώς να σταματήσουμε, να ακούσουμε τον άλλον και να σεβαστούμε τον ρυθμό του.

Και αυτό είναι κάτι που συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο: Όπως λένε οι παιδίατροι ότι κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό, έτσι και κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του. Και αυτό είναι που τον κάνει μοναδικό.

Μέσα από το JAN μπορώ να πω ότι το μυαλό μου «κουρδίζεται» συνεχώς προς αυτή τη λογική: να διαβάζω, να ακούω, να σκέφτομαι. Να μην βιάζομαι να αποφασίσω ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο μόνο μέσα από τα στεγανά που ίσως εγώ ο ίδιος δημιουργώ.

Γιατί τελικά ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς (ίσως και προς το χειρότερο). Και ίσως το πιο σημαντικό που μπορούμε να κάνουμε είναι να μαθαίνουμε να αλλάζουμε κι εμείς μαζί του, να ακούμε περισσότερο, να καταλαβαίνουμε βαθύτερα και να κρατάμε τα θετικά που μας βοηθούν να προχωράμε.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω και γραπτώς τη Νίκη Μπουτάρη για την πρωτοβουλία, το JAN που γίνεται συνεχώς καλύτερο, αλλά και την ευκαιρία που μου έδωσε να είμαι μέρος αυτής της διαδρομής.

Και σε άλλα! Χρόνια πολλά!