Πώς μια ταινία στα 18 μού έμαθε να ζω με πάθος – αλλά και με επίγνωση

Ήμουν δεκαοκτώ, στο κατώφλι της ενήλικης ζωής, όταν μια ταινία μού μετακίνησε τον άξονα. Το All That Jazz.

Μόλις είχα περάσει στο πανεπιστήμιο και όλα έμοιαζαν να αρχίζουν από το μηδέν. Η ζωή απλωνόταν μπροστά μου σαν λεωφόρος γεμάτη υποσχέσεις, λουσμένη στο φως, κι εγώ ήθελα να τη ρουφήξω ως το μεδούλι. Δεν ήθελα απλώς να υπάρχω· ήθελα να εκραγώ.

Η ταινία με συνεπήρε στον ρυθμό της από την αρχή . Και τότε εμφανίστηκε εκείνη. Η Angelique.

Ντυμένη στα λευκά, ήρεμη, σχεδόν διάφανη, στεκόταν απέναντι στον Joe Gideon — και, χωρίς να το ξέρει, απέναντι κι από μένα. Δεν ήταν απειλή· ήταν καθρέφτης. Δεν συμβόλιζε το τέλος, αλλά την αλήθεια που περιμένει όταν πέφτουν τα φώτα.

Καθώς τον άκουγε με εκείνη τη γαλήνια προσοχή, κατάλαβα μέσα μου κάτι που τότε δεν μπορούσα ακόμη να διατυπώσω: Η δίψα μου για ζωή ήταν σωστή  — αρκεί να μη γινόταν αυτοκαταστροφική. Η δε Angelique έγινε μέσα μου μια σιωπηλή υπενθύμιση πως η ομορφιά της ύπαρξης γεννιέται ακριβώς επειδή είναι εφήμερη.

«Όλα είναι jazz», έμοιαζε να ψιθυρίζει. «Αυτοσχεδίασε. Αλλά να θυμάσαι πάντα ποια είσαι».

Ύστερα ήρθε το σχεδόν παραισθησιογόνα μεγαλειώδες Bye Bye Life. 

Όχι σαν αποχαιρετισμός, αλλά σαν πυροτέχνημα. Ο Gideon μετέτρεπε την ίδια του την «κατάρρευση» σε υπερθέαμα — φώτα, ιδρώτας, ειρωνεία, ρυθμός. Ζούσε και έσβηνε ταυτόχρονα πάνω στη σκηνή. 

Κι εγώ, καθηλωμένη στο κάθισμά μου, ένιωθα την καρδιά μου να ανοίγει και να σφίγγει μαζί.

Τότε κατάλαβα: Το να ζεις στα άκρα έχει τίμημα. Η λάμψη καίει. Το χειροκρότημα δεν σβήνει τη φθορά.

Κι όμως — τι μουσική!

Βγήκα από την αίθουσα διαφορετική. Η ορμή μου δεν χάθηκε· απέκτησε βάθος. Ήθελα ακόμη να ρουφήξω τη ζωή ως το μεδούλι, αλλά τώρα ήξερα πως το πάθος χρειάζεται ρυθμό, όχι μόνο ένταση. Χρειάζεται αλήθεια.

Ο αέρας της πόλης εκείνο το βράδυ μού φάνηκε επίσης διαφορετικός, σαν να είχε κι αυτός μπει σε πρόβα. Δεν ήμουν πια απλώς μια φοιτήτρια που ανυπομονούσε για το μέλλον. Ήμουν μια γυναίκα που είχε αρχίσει να υποψιάζεται πως η ζωή είναι σκηνή — και πως το ζητούμενο δεν είναι να αποφύγεις την αυλαία, αλλά να έχεις χορέψει πάθος πριν πέσει.

Γιατί στο τέλος δεν μετρά πόσο κράτησε η παράσταση, αλλά πόσο αληθινά έπαιξες τον ρόλο σου.

Εκείνο το βράδυ πήρα μια απόφαση: Θα τα ζήσω όλα. Θα χορέψω, θα ρισκάρω, θα αγαπήσω, θα πέσω και θα ξανασηκωθώ. Αλλά -σαν πραγματική Υδροχόος – με τον δικό μου ρυθμό. Με τη δική μου μουσική.

Και σήμερα  γράφω  ένα γράμμα στο κορίτσι που βγήκε τότε από την αίθουσα με μάτια γεμάτα φλόγα

Γράμμα στην Αναστασία, 18 χρονών

Μικρή μου,

Σε βλέπω να περπατάς στους δρόμους της πόλης σαν να ήταν χθες. Σε βλέπω βγαίνοντας από τη πρώτη σου επαφή με το All that Jazz ταινία που είδες συνολικά  3  φορες. Τα φώτα μοιάζουν προβολείς και η καρδιά σου χτυπά στον ρυθμό μιας μουσικής που μόνο εσύ ακούς. Νιώθεις πως ο κόσμος ανοίγεται μπροστά σου σαν μια τεράστια σκηνή — και έχεις δίκιο.

Δεν θα σου πω να συγκρατηθείς. Η φωτιά που έχεις μέσα σου είναι αληθινή. Είναι η δύναμή σου.

Θα σου πω μόνο αυτό: Μάθε να ακούς και τη σιωπή.

Θα υπάρξουν στιγμές που θα θελήσεις να ζήσεις τα πάντα μαζί, να μη χάσεις τίποτα. Τις πιο πολλές φορές θα τα καταφέρεις. Κάποιες φορές όμως θα πληγωθείς. Κάποιες φορές θα κουραστείς τόσο που θα αναρωτηθείς αν άξιζε. Κι όμως — ακόμη κι αυτές οι στιγμές θα είναι δικές σου. Ζωντανές.

Κράτα την Angelique μέσα σου. Όχι σαν φόβο, αλλά σαν φως. Είναι εκείνη η ήρεμη φωνή που θα σου ζητά να χαμηλώσεις τον θόρυβο, να μετριάσεις τον ρυθμό  και να θυμηθείς ποια είσαι όταν δεν σε κοιτά κανείς.

Έζησες. Αγάπησες. Έπεσες και σηκώθηκες περισσότερες φορές απ’ όσες φαντάζεσαι τώρα. Δεν τα έκανες όλα σωστά — αλλά τα έκανες αληθινά. Και αυτό ήταν πάντα το ζητούμενο. 

Και όταν η ζωή σε στριμώχνει, όταν όλα μοιάζουν γκρίζα, βάλε να παίξει το Bye Bye Life. Όχι για την υπενθύμιση του τέλους  — αλλά για την ένταση. Για το θάρρος να ανέβεις ξανά και ξανά στη σκηνή, ακόμα κι όταν ξέρεις πως η παράσταση δεν κρατά για πάντα.

Να θυμάσαι: Η ζωή δεν θέλει τελειότητα. Θέλει παρουσία.

Και κάθε φορά που θα φοβάσαι να βγεις στο φως, να ψιθυρίζεις, όπως εκείνος πριν ανοίξει η αυλαία:

It’s showtime, folks.

Με αγάπη και τρυφερότητα,
Εσύ — 45 χρόνια μετά