Σκηνή 1η, Κηφισιά. Την Παρασκευή το απόγευμα είμαστε με μια φίλη στον Βάρσο. Όλες οι γενιές, όλες οι φυλές, όλα τα τραπέζια γεμάτα στο εμβληματικό σαλόνι που βγαίνει στον κήπο και, στο διπλανό μας, μια γυναίκα μόνη, κάτω από 50, έχει μπροστά της ένα τελάρο με καμβά και κεντάει. Είναι τόσο αθόρυβη, τόσο μικροκαμωμένη, με τόσο δυσκολεμένο βλέμμα, που κάτι πολύ οικείο μου φέρνει στο μυαλό και, διακριτικά, την παρακολουθώ. Κάποια στιγμή, αθόρυβα, μας ρωτά μήπως μπορούμε να έχουμε το νου μας στη μεγάλη τσάντα της, γιατί θέλει να βγει για ένα τσιγάρο. Μπαίνοντας ξανά μέσα, χωρίς άλλο πρόλογο, μάς δείχνει την οθόνη του κινητού της. Είναι ο έλεγχος προόδου του παιδιού της, εντυπωσιακός. Γίνεται εξομολογητική, τόσο όσο. Αυτή είναι η ψυχαγωγία της, λέει: Έρχεται στο ζαχαροπλαστείο και κεντάει. Φεύγει η φίλη μου, σηκώνομαι κι εγώ. Σηκώνεται σβέλτα μαζί μου και με παίρνει μια απροειδοποίητη, σφιχτή, συγκλονιστική αγκαλιά. Ευχαριστώ για όλα, λέει χαμηλόφωνα. Ανεβαίνοντας την Κασαβέτη, η Carole King, μου τραγουδάει, «Now, aint’it good to know that you’ve got a friend, when people can be so cold». Τι μου θύμισε τώρα… (Γεγονός, την πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου)

Σκηνή 2η. Άνδρος. Η κόρη μου και τα παιδιά έχουν πατήσει τον κατάλληλο κωδικό εξόδου κι έχουν πάρει τα βουνά με το λαμπραντόρ των διπλανών. Ο ήλιος φωτίζει την έρημη πλαγιά, κατεβαίνοντας για να βυθιστεί στα παράλια της Αττικής. Αφήνω το ποντίκι κι ανοίγω τέρμα τα ηχεία. Με τη φαντασία μου ξαπλωμένη στις πλαγιές του Γούντστοκ -και όχι μόνο- τραγουδάω δεύτερη φωνή στους θεούς μου, Crimson King, Led Zeppelin, Eric Clapton, Janis Joplin, The Who, Jimi Hendrix, Mick Jagger, Carlos Santana, Joe Cocker, Elton John, μέχρι να πονέσει ο λαιμός μου από την ένταση. Οι ύμνοι μου ξεδιπλώνονται ξανά και ξανά, σε λούπα. Sympathy for the devil. Stairway to heaven με κείνο το σόλο κρεσέντο της κιθάρας. Και μετά πάλι, There’s a lady who’s sure all that glitters is gold, And she’s buying a stairway to heaven… Από τη στροφή εμφανίζεται το κουτάβι και χαμηλώνω τα ντεσιμπέλ. Δεν ξέραμε ότι έχουμε τόσο ροκ γιαγιά, γελάνε τα αγαπημένα γειτονάκια από δίπλα. Και βέβαια έχετε. Να μας ξαναβάλεις τέτοια μουσική. Κι ακόμα πιο δυνατά. Συμφωνούμε ότι τέτοια αριστουργήματα δεν θα ξαναγίνουν εύκολα. Πάω να υπερθεματίσω, αλλά η φωνή μου έχει κλείσει. (Γεγονός, την άνοιξη του Κόβιντ)

Σκηνή 3η. Παναγία Βόηθα. Έτσι λέγαμε το βαπόρι που έκανε τότε τη γραμμή Πειραιάς-Μύκονος, ακόμα και με φουλ 8άρι. Ξαπλωμένοι στο κατάστρωμα, μπαντάνες στα μαλλιά για να τα ξαναβρούμε στη θέση τους, κιθάρες, εγώ με μάτι άγρυπνο στο ντέφι μου. Και τα βιβλία μας, Λουντέμης, Καζαντζάκης, Στάινμπεκ. Εκείνο το «Άνθρωποι και Ποντίκια» δεν το χόρταινα. Ρουφάγαμε τα πάντα, σαν αδηφάγα πόκεμον, θέλαμε να τα ξέρουμε όλα: «Το Ζεν και η τέχνη της συντήρησης της μοτοσικλέτας» του Ρόμπερτ Πίρσιγκ για τις ανατολικές φιλοσοφίες και μαζί, Νίτσε, Ταρκόφσκι, Πεσόα, Μπουκόφσκι, Χρόνη Μίσσιο, με το «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς», Άλντους Χάξλεϊ, Ουίλιαμ Φόκνερ. Πάντα, με το ένα μάτι στο ντέφι, που συνόδευε τη μικρή, πλην όμως δυναμική μπάντα μας, με ρεπερτόριο που ξεκινούσε από τις διεθνείς σκηνές για να καταλήξει στην πόλη μας: Πελόμα Μποκιού, Τουρνάς, οι Πολ, ο Παύλος Σιδηρόπουλος και στο βάθος το Κύτταρο με τον Νιόνιο. Κι άλλα τόσα να ήταν, πάλι δεν θα χορταίναμε.

(Γεγονός, το καλοκαίρι του 1973)

Νοσταλγία; Καμία, όσο υπάρχει το YouTube. Μόνο φλασάκια αναμνήσεων, σαν ένα «patchwork συναισθημάτων» -όπως τα πολύχρωμα υφάσματα που λατρεύαμε.

Κι ένας στόχος: Nα αποκτήσω ένα ζευγάρι ηχεία που να ξεχωρίζουν τα πρίμα από τα μπάσα και, τις ώρες μη κοινής ησυχίας, να σηκώνω την ένταση όπως ήξερε να κάνει κάθε ροκ γιαγιά που σέβεται ακόμα τον εαυτό της.