Κάθε χρόνο τη νύχτα της Ανάστασης, κρατάμε ένα φως στα χέρια μας.
Το μεταφέρουμε προσεκτικά σχεδόν τελετουργικά, και πάντα φοβόμαστε μη σβήσει.
Εμείς, οι μεγαλύτεροι, ελπίζω ότι μάθαμε πια, ότι το φως αυτό δεν είναι μόνο εξωτερικό. Δεν είναι απλώς ένα γεγονός που θυμόμαστε. Είναι μια υπόσχεση ότι το τέλος δεν είναι οριστικό, ότι η ζωή μπορεί να ξαναρχίσει ακόμη και εκεί που όλα μοιάζουν χαμένα.
Αλλά τι να σημαίνει αυτό για έναν νέο άνθρωπο, αυτό που με τόσο κόπο εμείς οι μεγάλοι προσεγγίσαμε; Για έναν έφηβο που δεν αρκείται σε έτοιμες απαντήσεις, που αμφιβάλλει, που αναζητά;
Ακόμη και για έναν ενήλικα που έχει κουραστεί να ψάχνει;

Ίσως, η απάντηση να μη βρίσκεται σε μεγάλες αναλύσεις και να κρύβεται σε έναν απλό διάλογο με έναν νέο, με τον εγγονό μας ας πούμε. Όπως:
«Γιαγιά γιατί λέμε Χριστός Ανέστη» και χαμογελάμε. Τον κοίταξα.
Δεν ήθελα να του δώσω μια έτοιμη απάντηση.
«Γιατί είναι μια αρχή», του είπα.
«Δηλαδή;»
«Σημαίνει ότι τίποτα δεν τελειώνει οριστικά, ότι υπάρχει συνέχεια ακόμα και όταν δεν την βλέπεις».
«Και αν δεν πιστεύω όπως εσύ;»
«Τότε ψάχνεις. Και αυτό έχει αξία».
Περπατούσαμε δίπλα δίπλα.
«Άρα γιαγιά δεν είναι μόνο θρησκεία;»
«Όχι είναι στάση ζωής δηλαδή με απλά λόγια δέχεσαι ότι το σκοτάδι δεν έχει τον τελευταίο λόγο».
Σιώπησε.

«Γιαγιά και η ανάταση που συχνά αναφέρεις;»
«Η ανάταση έρχεται μετά. Όταν αυτό που άκουσες αρχίζει να γίνεται δικό σου».
«Κι αν δε νιώθω τίποτα απ’ όλα αυτά, κι αν τίποτα δεν με αγγίζει;»
«Ίσως σε αγγίζουν όλα αυτά μόνο και μόνο το ότι με ρώτησες».
Με κοίταξε σοβαρά!
«Δηλαδή η ανάταση δεν είναι χαρά;»
«Όχι μόνο, δεν είναι απαραίτητο να πετάς από χαρά, είναι να σηκωθείς από ένα εσωτερικό πέσιμο, μια κακή διάθεση».
«Άρα γιαγιά μπορώ να είμαι χάλια και να υπάρχει Ανάσταση;»
«Πράγματι, τότε ίσως να υπάρχει και πιο πολύ».
Περπατήσαμε λίγο, χωρίς να μιλάμε.
«Και η ανάταση, ξαναρώτησε, που με μπερδεύει;»
«Η ανάταση είναι η στιγμή που ενώ δεν άλλαξαν όλα γύρω σου εσύ δεν μένεις κάτω».
«Σαν επιλογή γιαγιά;»
«Σαν ελευθερία ψυχή μου. Λίγο πριν μπούμε στο σπίτι γύρισε και μου είπε:
«Δεν είμαι σίγουρος αν πιστεύω, αλλά θέλω να το καταλάβω».
«Θα ήθελα, αγόρι μου, να κρατήσεις από όλη αυτή τη συζήτηση και να θυμάσαι ότι: Συχνά μένουμε στην Ανάσταση, σαν γεγονός, σαν μια νύχτα με φως και ευχές και ότι: Η Ανάσταση, χωρίς ανάταση μένει ιδέα. Να θυμάσαι, επίσης ότι κι ανάταση χωρίς Ανάσταση, γίνεται εύκολα ένα σύνθημα χωρίς βάθος».

Μου άρεσε η συζήτηση, μου άρεσε το ότι πολλοί από τους νέους ανθρώπους δεν απορρίπτουν. Πολλές φορές στέκονται, ακούν και συνεχίζουν με τον δικό τους τρόπο.
Και παράλληλα ότι αυτό είναι το πιο διακριτικό κέρδος της παλαιότερης γενιάς: Όχι ότι έπεισε, αλλά ότι άφησε ένα ίχνος.

Όπως ακριβώς έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης:
«Την Άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις».
Καλή Ανάσταση, με ανάταση στις ψυχές μας!