Η Φωτεινή και η Λένα, μαμά και κόρη με μόλις 18 χρόνια διαφορά, είχαν πάντα την Κυριακή τους, σαν μια μικρή, μυστική παράδοση που τους έδινε χαρά και ανακούφιση ταυτόχρονα. Το σαλόνι τους, ζεστό και φωτισμένο από τα χρυσά φώτα του δειλινού που έπεφταν μέσα από το μεγάλο παράθυρο, μύριζε ποπ κορν και βούτυρο. Η ίδια ταινία έπαιζε για «χιλιοστή» φορά, και κάθε φορά, η Φωτεινή δεν μπορούσε να κρατήσει τα δάκρυά της, σε αρκετές στιγμές της ταινίας, όταν έδιωχναν οι ψηλομύτες πωλήτριες τη Vivian από το μαγαζί με τα ακριβά ρούχα, όταν την χτύπησε ο μοχθηρός συνεργάτης του Edward, αλλά και στην κορυφαία σκηνή που έρχεται στην γειτονιά της με την άσπρη λιμουζίνα και τα λουλούδια! Από την άλλη μεριά του καναπέ όμως, η κόρη της η Λένα, καθόταν με τα πόδια σταυρωμένα και ένα ειρωνικό χαμόγελο να παίζει στα χείλη της.
«Βρε μαμά…, σταμάτα να κλαις, αυτά γίνονται μόνο στα παραμύθια και στις ταινίες. Δεν υπάρχει στην πραγματική ζωή κανένας πρίγκιπας που θα εμφανιστεί πάνω στο άσπρο άλογο».
Η Φωτεινή χαμογελούσε, κοιτώντας με λατρεία την κόρη της. Μέσα της όμως ένιωθε το βάρος των χρόνων, τις πληγές από σχέσεις που δεν κράτησαν, τις απογοητεύσεις, τις μοναχικές νύχτες που μεγάλωνε μόνη της την κόρη της. Και παρ’ όλα αυτά, η καρδιά της παρέμενε τρυφερή, ευαίσθητη, ρομαντική. Η Λένα, από την άλλη, είχε γίνει σκληρή, αποφασιστική, προσγειωμένη.
Τα χρόνια κύλησαν, και στα τριάντα της είχε εξελιχθεί σε μια πανέμορφη, έξυπνη, δυναμική, γυναίκα, επιτυχημένη στη δουλειά της. Οι άντρες την κυνηγούσαν, αλλά εκείνη δεν ερωτευόταν, και μόλις μια σχέση έδειχνε να σοβαρεύει, απομακρυνόταν με «ελαφρά»! Και πάντα, τις Κυριακές τις περνούσε με τη μαμά της, στον γνωστό καναπέ, με την Pretty Woman, που μάνα και κόρη, δεν χόρταιναν να βλέπουν παρέα, μέχρι και τους διαλόγους είχαν μάθει και έλεγαν γελώντας η μια στην άλλη… Και η Φωτεινή πάντα δάκρυζε…
Ώσπου η Λένα γνώρισε τον Ανδρέα, ένα παλικάρι τελείως διαφορετικό απ’ ότι είχε ως τότε γνωρίσει. Γλυκός, αυθόρμητος, με βλέμμα που δεν κρυβόταν πίσω από κανένα παιχνίδι ή κόμπλεξ, και καθώς η σχέση τους προχωρούσε, «Λένα… θέλω να είσαι στη ζωή μου», της είπε μια βραδιά με τα φώτα της πόλης να αστράφτουν γύρω τους σαν χιλιάδες μικρές υποσχέσεις. Η καρδιά της Λένας σκίρτησε: ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε ότι ο έρωτας δεν ήταν μόνο για τις ταινίες και τα παραμύθια… ότι υπήρχε στην πραγματική ζωή…
Πέρασαν έτσι λίγοι μήνες, και η Λένα άρχισε να πιστεύει για τα καλά το «παραμύθι», ώσπου ένα βράδυ, ο Ανδρέας εξαφανίστηκε: κλήσεις χωρίς απάντηση, μηνύματα που παρέμεναν αδιάβαστα, κανονικό ghosting, και μια αίσθηση κενού που την τύλιγε σαν πυκνό σύννεφο.
Αυτό ήταν… η Λένα κατέρρευσε, αλλά η Φωτεινή ήταν εκεί, δίπλα της όπως πάντα. Την κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της και της ψιθύριζε «Μη φοβάσαι, καρδιά μου, κάποιες φορές οι άνθρωποι χρειάζονται να χαθούν για να καταλάβεις ποιος μένει πραγματικά».
Στην αρχή, η αναζήτηση για τον Ανδρέα εξελίχθηκε σε μια μικρή περιπέτεια που φαινόταν σαν κινηματογραφική ταινία. Η Λένα τον έψαξε στη δουλειά του, σε στέκια που ήξερε πως συχνάζει, του έστελνε μηνύματα που έμειναν αναπάντητα, ώσπου απελπίστηκε και σταμάτησε να τον αναζητά. Οι μήνες περνούσαν, η Λένα λειτουργούσε σαν σε «αυτόματο» ώσπου ξαφνικά ο Ανδρέας εμφανίστηκε μ’ ένα μήνυμα που της ζητούσε να συναντηθούν.
Φανερά αδυνατισμένος και κουρασμένος της διηγήθηκε την περιπέτεια υγείας που πέρασε και δεν ήθελε να την επιβαρύνει. «Λένα… συγγνώμη, δεν ήθελα να σε επιβαρύνω και η αλήθεια είναι πως χρειαζόμουν χρόνο για να καταλάβω τι νιώθω». Στην αρχή παγωμένη η Λένα, τον άκουγε προσεκτικά, όμως ο πόνος των τελευταίων μηνών δεν την άφηνε να αφεθεί, να τον εμπιστευθεί. Σιγά-σιγά όμως, καθώς προχωρούσε το βράδυ και ο Αντρέας συνέχιζε να της περιγράφει τις δύσκολες στιγμές που πέρασε μακριά της, ένιωσε την καρδιά της να μαλακώνει, κι όλες οι άμυνες που είχε χτίσει τόσα χρόνια να λιώνουν μέσα σε στο γεμάτο αλήθεια βλέμμα του.
Από εκείνη τη στιγμή, προχώρησαν μαζί, ακόμα πιο αγαπημένοι, πιο δυνατοί, πιο αληθινοί. Η αγάπη τους δυνάμωνε όχι επειδή ήταν «παραμυθένια ή ονειρική», αλλά γιατί ήταν αληθινή, «γειωμένη» με τις ανατροπές της, τους φόβους της και την ένταση της ζωής.
Την παραμονή του γάμου τους, η Λένα έμεινε μαζί με την μαμά της, και η Φωτεινή ετοίμασε τα ποπ κορν, και κάθισαν και πάλι στον ίδιο καναπέ, με την ίδια κουβέρτα, και με το Pretty Woman να παίζει στην οθόνη. Η Φωτεινή έκλαψε όπως πάντα στις γνωστές σκηνές, αλλά αυτή τη φορά, η Λένα είχε δακρύσει πρώτη…
«Μαμά, ίσως τελικά τα παραμύθια να βγαίνουν από την πραγματική ζωή» της ψιθύρισε, καθώς ο Edward ανέβαινε με φόβο την σκάλα με την ανθοδέσμη στο στόμα…
