Λιγότερα Φώτα. Περισσότερη Ζωή

Μικρή φοβόμουν το σκοτάδι.

Όχι πολύ, αλλά αρκετά ώστε να θέλω πάντα ένα φως αναμμένο. Ένα πορτατίφ, ένα φως από τον διάδρομο, κάτι που να κρατάει τη νύχτα σε απόσταση. Το σκοτάδι τότε είχε μέσα του κάτι άγνωστο, κάτι που δεν μπορούσα να ελέγξω. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι δεν φοβόμουν το σκοτάδι, φοβόμουν αυτό που δεν φαινόταν.

Χρόνια πολλά μετά, βρίσκω κάτι παράξενα παρηγορητικό σε εκείνες τις στιγμές που τα φώτα χαμηλώνουν (ειδικά στο σινεμά και στο θέατρο!). Υπάρχουν όμως κάτι αφορμές μέσα στον χρόνο που, αν τις δεις λίγο πιο προσεκτικά, σου κάνουν κι ένα άλλο κλικ:

Σήμερα, την ώρα που, σε όλο τον κόσμο, σβήνουν τα φώτα (για την «Ώρα της Γης») και στις 30 Μαρτίου «Η Παγκόσμια Ημέρα Μηδενικών Αποβλήτων» είναι δύο από αυτές.
Με την πρώτη ματιά, μιλούν για το περιβάλλον. Για το αποτύπωμα μας, για το πόσο καταναλώνουμε, για το πώς ζούμε πάνω σε έναν πλανήτη που δεν είναι ανεξάντλητος.
Όμως, δεν μιλούν μόνο γι’ αυτό. Μιλούν και για τον τρόπο που ζούμε τη ζωή μας.

Για όλα εκείνα που μαζεύουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Για τον θόρυβο που δεν σταματά ποτέ. Για το φως που δεν σβήνει σχεδόν ποτέ. Για τα “πολλά” που, σιγά-σιγά, γίνονται πολύ περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε και από όσα χρησιμοποιούμε.

Και κάπου εκεί έρχεται η παύση. Η ώρα που τα φώτα χαμηλώνουν.

Μπορεί να είναι μια στιγμή. Μπορεί να είναι μια περίοδος. Μπορεί να είναι κάτι που δεν το διάλεξες καν. Κι όμως, εκεί, μέσα σε αυτό το μισοσκόταδο, συμβαίνει κάτι παράξενο. Στην αρχή νιώθεις ότι χάνεις. Και μετά, σιγά-σιγά, αρχίζεις να βλέπεις. Όχι πιο πολλά, αλλά πιο καθαρά.

Ίσως γιατί, όταν φεύγουν τα πολλά, μένουν τα ουσιαστικά. Όταν χαμηλώνει ο θόρυβος, ακούγονται άλλα πράγματα. Πιο ήσυχα, αλλά πιο αληθινά. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις αμέσως, αρχίζεις να ξεχωρίζεις τι έχει σημασία και τι όχι.

Δεν είναι εύκολη διαδικασία. Δεν είναι πάντα ευχάριστη. Αλλά είναι, σχεδόν πάντα, αποκαλυπτική. Και ίσως γι’ αυτό έχει νόημα, έστω για λίγο, να σβήνουμε τα φώτα από επιλογή. Να κάνουμε χώρο. Να αφήνουμε πίσω μας ό,τι δεν χρειάζεται πια — όχι μόνο γύρω μας, αλλά και μέσα μας. Γιατί τελικά, δεν είναι μόνο θέμα περιβάλλοντος. Είναι θέμα ζωής.

Το πόσα κρατάμε. Το πόσα κουβαλάμε. Το πόσα αφήνουμε να μας βαραίνουν χωρίς λόγο.

Κάπου εκεί λοιπόν, σε αυτή τη σιωπηλή αφαίρεση, προκύπτει κάτι απλό, αλλά όχι αυτονόητο: Λιγότερα φώτα, λιγότερος θόρυβος, λιγότερα απόβλητα, λιγότερα “πρέπει να έχω/να πάρω/ να κουβαλήσω και, απροσδόκητα, λίγη περισσότερη ζωή.

Γιατί αν κάτι μαθαίνουμε όσο μεγαλώνουμε —και, ευτυχώς, μεγαλώνουμε αλλιώς— είναι ότι η ζωή δεν χρειάζεται πάντα περισσότερα. Μερικές φορές χρειάζεται λιγότερα. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο φωτεινό σημείο απ’ όλα.

Σε αυτό το τεύχος, οι συνεργάτες του Just a Number προσεγγίζουν αυτή την ιδέα από τη δική τους οπτική – ο καθένας μέσα από τη δική του ειδικότητα, εμπειρία και διαδρομή. Από την υγεία και την ψυχολογία μέχρι την καθημερινότητα και τις μικρές συνήθειες που, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, καθορίζουν τον τρόπο που ζούμε, το “λιγότερο” αποκτά διαφορετικά νοήματα.

Και ίσως, μέσα από όλες αυτές τις προσεγγίσεις, να βρούμε ο καθένας τη δική του απάντηση.

Υ.Γ. Μία συναρπαστική Συνέντευξη δίνει ακόμα περισσότερες απαντήσεις:

Διαβάστε: Νίκη Μαρκογιάννη: Ο εγκέφαλος μάς εγκαταλείπει, όταν νιώθει ότι δεν συμβαδίζουμε με τη φύση μας

Απολαύστε αφηγήσεις κι αληθινές ιστορίες: