…δεμένη, στον αριστερό καρπό για να μας φυλάει από τον ήλιο του Μάρτη, τις ασθένειες και το κακό το μάτι.

Κόκκινη κλωστή δεμένη και στην ανέμη των παραμυθιών, για να συγκεντρώνει σ’ ένα δίχρωμο βραχιολάκι τις δυνάμεις του καλού που μάχονται ταυτόχρονα τις βλαβερές συνέπειες της ηλιακής ακτινοβολίας, τη βασκανία και την έλλειψη σθένους του ανοσοποιητικού.

Μα, γι’ αυτό υπάρχουν τα παραμύθια. Να βγάζουν τα πράγματα από τα κουτιά τους, να τα μεταμορφώνουν με χρυσόσκονη και σταγόνες βάλσαμου από μαγικά ελιξίρια, ώστε να μπορούμε να φτιάχνουμε μικρά καταφύγια χαράς στη, συχνά, βαριά καθημερινότητα. Δεν θυμάμαι ποιος είχε πει ότι ο κόσμος μας χρειάζεται περισσότερους παραμυθάδες, αλλά είχε μάλλον δίκιο. Δείτε κάθε δεκαπενθήμερο το Just a Number…

Δείτε πώς, μια ετερόκλητη παρέα ενωθήκαμε κάτω από το όραμα της Nίκης Μπουτάρη για να επεξεργαζόμαστε, άλλοτε ως τεχνοκράτες και άλλοτε ως παραμυθάδες, την εξέλιξη της ζωής όταν περνούν πια τα χρόνια… Όταν χρειάζεται δηλαδή μια διαφορετική οπτική για να διαχειριστούμε τις αλλαγές, τις απώλειες και τις ευκαιρίες που επιφυλάσσει αυτή η φάση που ονομάζεται υπερήλικη ζωή.

Προσωπικά, ήμουν πάντα από την πλευρά του παραμυθιού. Μικρή, είχα τη φανταστική φίλη μου, την Αλί, με το άσπρο φόρεμα, τα άσπρα καλτσάκια και τα άσπρα παπουτσάκια, που δεν με άφηνε ποτέ μόνη πίσω από τις κλειστές πόρτες. Αργότερα, με παραμύθια έφτιαξα τη γέφυρα για να περπατώ το χάσμα που με χώριζε από την έφηβη, θυμωμένη κόρη μου. Και με παραμύθια τη βγάλαμε καθαρή, σκαρώνοντας, μέσα στο αυτοκίνητο, ιστορίες για τους επιβάτες των διπλανών αυτοκινήτων: ποιοι μπορεί να ήταν, πού μπορεί να πήγαιναν και τι μπορεί να έκαναν εκεί που θα έφταναν. Γελούσαμε, συχνά μέχρι δακρύων – γεγονός που αποτελεί από μόνο του επίτευγμα στις σχέσεις γονιών με θυμωμένους έφηβους. Ακόμα και σήμερα παίζουμε το ίδιο παιχνίδι με τα προσεχώς έφηβα δύο παιδιά της κόρης μου και καταλήγουμε πάντα, οι τέσσερείς μας, στα ίδια ευεργετικά, θεραπευτικά χάχανα.

Και όταν ήρθε στη ζωή μου το Just a Number, λίγο μετά τα πρώτα του τεύχη, βρήκα την απόλυτη ελευθερία να σκαρώνω απελευθερωτικά για την ψυχή μου παραμύθια, σχετικά με το τι σημαίνει στην πραγματικότητα «γερνάω». Μεγάλη ευλογία για έναν άνθρωπο που έκανε από νωρίς το γράψιμο επάγγελμα, υποτάσσοντάς το σχεδόν αποκλειστικά σε ανάγκες τρίτων -περιοδικών, πελατών και κάθε είδους αναθέσεων.

Και ήρθε αυτό το μοναδικά αγαπημένο διαδικτυακό περιοδικό να πάρει την κλωστή μου και να τη δέσει στην ανέμη του, μέσα από μια συναρπαστική διαδικασία που κάνει (ελπίζω) τους αναγνώστες του – κι εμάς, μαζί – σοφότερους, ανθεκτικότερους και συχνά πολύ αισιόδοξους για τα χρόνια που έρχονται – και ας περιορίζονται όλο και πιο γρήγορα.
Αναγνώστες στους οποίους, εμείς οι «JΑΝ-ers», καθρεφτίζουμε, όχι τις ρυτίδες μας, αλλά τις απόψεις μας, άλλοτε τεχνοκρατικές κι άλλοτε παραμυθάδικες – πάντα όμως αυθεντικές και καλοπροαίρετες.