Τελευταία σαν guilty pleasure όταν θέλω να ξεκουραστώ λίγο και έχει κοιμηθεί το παιδί, βάζω σε επανάληψη τους «Δύο Ξένους». Για όσους δεν ξέρουν, σειρά του 1997-1999 με πρωταγωνιστές τον Κωνσταντίνο Μαρκορά και την Μαρίνα Κουντουράτου (Νίκος Σεργιανόπουλος & Εβελίνα Παπούλια).

Μικρή, στην προ εφηβεία κυρίως αλλά και στη διάρκεια αυτής πραγματικά τρελαινόμουν με αυτήν τη σειρά. Και όχι μόνο με τις ατάκες, αλλά και με τη χημεία/πάθος του ζευγαριού που τότε θεωρούσα (απίστευτο) ιδανικό.

Και τι εννοώ; Σπόιλερ για όσους δεν την ξέρουν ή δεν τους ενδιαφέρει να την μάθουν, η ιστορία αφορά ένα εντελώς αταίριαστο φαινομενικά ζευγάρι, εκείνη αμόρφωτη τηλεπερσόνα και αυτός κουλτουριάρης θεατρικός σκηνοθέτης που τελικά ερωτεύονται. Στη διάρκεια όλες τις σειράς εκτοξεύονται απίστευτες τοξικές καταστάσεις : Από χαστούκια που παρουσιάζονται ως αθώα και «αντρικά» μέχρι προσβολές λεκτικές, και ντροπή του άντρα για μία γυναίκα που θεωρεί κατώτερή του.

Τι θέλω να πω; Πόσο διαφορετικά βλέπω τώρα τη σειρά αυτή σε σχέση με παλιά. Πώς κάτι που θεωρούσα πάθος, τώρα το μεταφράζω σαν κακοποίηση. Πώς κάτι που τότε θεωρούσα γοητευτικό, τώρα το βρίσκω ξενέρωτο.

Υπάρχουν, βέβαια, πράγματα που αποδεικνύονται διαχρονικά και άσχετα με την εποχή. Παράδειγμα; Η Άννα Βίσση, που στα 70 της κάνει δεύτερη καριέρα και στις συναυλίες της χορεύουν μέχρι και δεκάχρονα. Εκεί καταλαβαίνεις πως δεν είναι μόνο με τι μεγαλώσαμε· είναι κυρίως τι μας κάνει να νιώθουμε τώρα αυτό που ακούμε ή βλέπουμε.

Το ίδιο και με πιο σύγχρονα παραδείγματα, όπως ο Bad Bunny στο Super Bowl. Μπορεί να μη σου αρέσει το reggaeton σαν είδος, αλλά δύσκολα δεν σέβεσαι αυτό που θέλει να πει — και το πώς το λέει μέσα από τη μουσική του.

Επαναλήψεις, λοιπόν. Ξαναβλέπουμε, ξανακρίνουμε, ξαναδιαβάζουμε τον ίδιο εαυτό μέσα από τα ίδια πράγματα. Και τελικά ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον: Όχι ότι αλλάζουν οι σειρές, τα τραγούδια ή οι ιστορίες, αλλά ότι αλλάζουμε εμείς. Και κάθε επανάληψη γίνεται απλώς άλλη μία αφορμή για σκέψη.