Ο Δρ. Οκτάβιος Καλλίστρατος Finch ήταν σαράντα δύο ετών πια και φοβόταν την ακινησία περισσότερο από τον θάνατο.
Στα έντεκά του είχε μείνει κλειδωμένος σε έναν ανελκυστήρα ατμοκίνητου εργοστασίου υφασμάτων. Τρεις ώρες χωρίς φως. Χωρίς κίνηση.
Το σκοινί μπλόκαρε.
Ο ατμός σφύριζε.
Μόνο ο παλμός του ακουγόταν. Και ένα ρολόι κάπου στο σκοτάδι.
Τικ -τακ. Τικ …
Ο ιδρώτας κυλούσε στο μέτωπο και το διάφραγμά του σφιγγόταν σαν το σκοινί.
Από τότε έτρεχε. Με το σώμα. Με το μυαλό. Με την καφεΐνη του.
Το εργαστήρι του στο Λονδίνο, μύριζε χαλκό και καβουρδισμένο arabica. Στη μέση, τώρα, στεκόταν το νέο του δημιούργημα. Ένας κάθετος κυλινδρικός θάλαμος με σωληνώσεις, βαλβίδες και μανόμετρα.
Το ονόμασε “Coffee Shower No. 1”.
Δεν ήθελε να ταξιδέψει αλλού. Ήθελε να λουστεί στην εγρήγορση. Να δοκιμάσει αν η πίεση του νερού και ο ατμός του καφέ μπορούσαν να διεγείρουν όχι μόνο το νευρικό του σύστημα, μα και την ίδια του τη συνείδηση. Ήθελε να την διυλίσει επαναλαμβανόμενα από εκεί , όπως γινόταν στην Percolator καφετιέρα του -το πρόσφατο απόκτημά του.
Έβγαλε το πουκάμισο με τους χαρακτηριστικούς καφέ λεκέδες – όσο και να τους καθάριζε αυτοί πια είχαν γίνει τοπογραφικός χάρτης.
Γύρισε τη βαλβίδα.
Ο ατμός τύλιξε τους γυμνούς ώμους του κι ένιωσε μια ανατριχίλα.
Μυρωδιά πυκνή, γήινη, σχεδόν ζώσα.
Το μανόμετρο τρεμόπαιξε.

Και ξαφνικά ο χρόνος εκχυλίστηκε…

Λονδίνο, 1873 / Μάιος, λίγα χρόνια πίσω
Η γνώση

The Illustrated London News: “Ηλεκτρομαγνητικές Θεωρίες και το Μέλλον της Επιστήμης” έγραφαν.
Ο Οκτάβιος δεν ένιωσε μετατόπιση. Μόνο έναν ελαφρύ ίλιγγο.
Βρέθηκε σε ένα σαλόνι όπου ένας άνδρας εξηγούσε με πάθος εξισώσεις. Ήταν ο James Clerk Maxwell με τα μόνιμα ακατάστατα μαλλιά του.
«Ο χρόνος», είπε ο Οκτάβιος αυθόρμητα, «είναι ρευστός;»
Ο Maxwell τον κοίταξε σαν να είχε μόλις ρωτηθεί αν η βαρύτητα έχει χιούμορ. «Ο χρόνος, κύριε, είναι παράμετρος. Το τι κάνουμε με αυτόν είναι το πρόβλημα» είπε με γλυκόπικρο τόνο.
Οι παλάμες του Οκτάβιου υγράνθηκαν. Μέτρησε τρεις ανάσες πριν απαντήσει ψιθυριστά: «Ίσως».
Η ομίχλη έξω κολλούσε στα τζάμια. Στο τζάκι, τα ξύλα έσκαγαν. Η μυρωδιά του καφέ ανακατευόταν με τον άνθρακα.
Ξαφνικά, ο χώρος λύγισε σαν μέταλλο που λιώνει.
Και …

Υψίπεδα Αιθιοπίας, 9 αι. μ.Χ. ή κάπου εκεί.
Δροσερό πρωινό
Η ενέργεια

Κατσίκες πηδούσαν ανήσυχες. Ένας βοσκός, ο Kaldi, γελούσε.
«Τι έφαγαν;» ρώτησε ο Οκτάβιος.
Ο Kaldi του έδειξε τους κόκκινους καρπούς και ψιθύρισε « δεν κοιμούνται»
Η γη μύριζε βρεγμένο χώμα. Ο Οκτάβιος δοκίμασε.
Καρπός πικρός, ωμός …ζωντανός! Η καρδιά του επιτάχυνε. Ο σφυγμός του ανέβηκε στον λαιμό. Κατάπιε δύσκολα. Δεν χαμογέλασε.
«Δεν είναι απόλαυση» σκέφτηκε.
Ξαφνικά ένιωσε φόβο. «Αν χαθώ εδώ; Πώς επιστρέφω; Πώς αναστρέφω τον χρόνο;»
Έκλεισε τα μάτια. Θυμήθηκε τον ατμό.
Η μυρωδιά έγινε πύλη.
Και η γη ρευστή.

Υεμένη, 15ος αι. Βαθιά νύχτα τ’ Απρίλη
Η προσευχή

Σκιές σε μοναστήρι. Ψίθυροι. Ένας άνδρας που θύμιζε τον Ali ibn Umar al-Shadhili, του πρόσφερε φλιτζάνι.
«Γιατί πίνετε;» ρωτά ο Οκτάβιος
«Για να θυμόμαστε.» απαντά ο Σούφι ήσυχα «και να μένουμε ξύπνιοι!»
Ο Οκτάβιος πάγωσε. «Να θυμόμαστε, τι;»
Για πρώτη φορά, η εγρήγορση δεν έμοιαζε με φυγή. Το στομάχι του χαλάρωσε. Η αναπνοή κατέβηκε χαμηλά.
Ο χώρος άρχισε να θολώνει.
Το παλιό τραύμα ξύπνησε. Ακινησία σημαίνει κίνδυνος! Σημαίνει;
Έτρεξε προς το άρωμα.

Κωνσταντινούπολη , μέσα 17ου αι. Μεσημέρι
Η «απαγορευμένη» γοητεία

Καφενείο γεμάτο θόρυβο. Ζάρια, φωνές, κουταλάκια που χτυπούσαν στα φλιτζάνια. Μια φιγούρα σαν τον Evliya Celebi αφηγούνταν ιστορίες.
«Τι είναι ο καφές;» τον ρώτησε ο Οκτάβιος.
«Αφορμή», απάντησε ο Εβλιγιά με ελαφριά όξινη φωνή. Είναι νεαρός – μόλις 29 ετών- μα είναι εκείνος που γνωρίζει κάθε γωνιά της Πόλης και κάθε ιστορία πίσω από τα καφενεία.
Καφές .Τα ζάρια σταμάτησαν. Κάποιος άρχισε να μιλά. Εδώ , η ακινησία δεν ήταν απειλή. Ήταν συλλογική παύση πριν από την κουβέντα.
Ο Οκτάβιος έσφιξε τα χείλη .Ένιωσε τα πέλματά του βαριά στο έδαφος. Δεν ήθελε να φύγει. Μα έπρεπε να προχωρήσει.
Μυρωδιά καφέ. Ξανά.
Και το Άλμα.

Παρίσι 1774 , άνοιξη. Απόγευμα    
Η διαύγεια  

Στο Café Procope, ο Voltaire έβηχε ελαφρά κι έπινε αδιάκοπα.
«Πόσο;» ρώτησε ο Οκτάβιος.
«Αρκετά για να αντέχω τους ανθρώπους.». Είχε γυρίσει θριαμβευτής από την εξορία μα ήταν ήδη 80. Κυνικός αλλά με αυτή τη λάμψη στα μάτια.
Στο café, ο αέρας μύριζε επανάσταση.
Ζάχαρη έλιωνε αργά. Πένες έτρεχαν πιο καθαρά. Ιδέες έσκαγαν σαν σπίθες.
Ο Βολταίρος χαμογέλασε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα
Ο Οκτάβιος ένιωσε μια ρωγμή μέσα του.
«Κι αν δεν χρειάζεται να τρέχω;
Κι αν μπορώ να σταθώ;»
Έκλεισε τα μάτια.
Το στήθος του άνοιξε. Δεν έψαχνε έξοδο.

Βιέννη 1785, καλοκαίρι. Ακόμη μέρα
Ο ρυθμός

Ένα κουταλάκι χτυπούσε ρυθμικά στο πιατάκι του καφέ , στο café Frauenhuber. Μια σκιά που έμοιαζε με τον Wolfgang Amadeus Mozart γελούσε νευρικά, σχεδόν παιδικά .
«Μου δίνει ρυθμό», γύρισε και είπε στον Οκτάβιο, ο νεαρός. Στα μάτια του έβλεπες συνεχώς νότες και στο μανίκι το λεκέ απ το μελάνι. Ο Οκτάβιος τον κοίταξε και ψιθύρισε «Εμένα μου δίνει διαφυγή.»
Η φωνή του δεν έτρεμε.
Ο χώρος άρχισε να διαλύεται. Αυτή τη φορά δεν πανικοβλήθηκε.

Φεζ, καλοκαίρι 1924. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Η αντανάκλαση

Στην αυλή του Riad Dar el-Makhzen,
ακουγόταν μόνο το νερό που έσταζε ( σαν εκείνο το ρολόι, τότε). Και το γιασεμί χάιδευε τα ρουθούνια σαγηνευτικά.
Η Laylat al-Qahwa πήρε το άδειο φλιτζάνι του Οκτάβιου και το γύρισε τρεις φορές.
«Ίζημα», ψιθύρισε εκείνος, νιώθοντας όμως ήδη μια ανατριχίλα «σωματίδια οργανικής ύλης που καθιζάνουν λόγω βαρύτητας».
Η Layla χαμογέλασε κάνοντας τις ρυτίδες της εντονότερες και το σήκωσε στο φως του λυχναριού.
Στο χείλος, ένας κύκλος.
Στη μία άκρη μακρόστενο σχήμα σαν θάλαμος.
Στην άλλη, ένα κλειστό τετράγωνο κουτί.
Ο Οκτάβιος χλόμιασε.
«Στατιστικά αδύνατο…» ψέλλισε κι ένα ρίγος ανέβηκε στη ράχη.
Η Laylat δεν κοίταξε το φλιτζάνι, μα εκείνον.
«Ο κύκλος, Δόκτωρ, δεν δείχνει πού θα πας. Δείχνει πού ήδη γυρίζεις».
Η καρδιά του χτύπησε πιο δυνατά -μιά φορά.
Η νύχτα μύριζε καφέ και πέτρα, τώρα.
Και ο χώρος λύγισε ξανά, μέσα στον χρόνο.

Αθήνα , πρωί Σαββάτου. Φεβρουάριος 2026
Η αλλαγή

Laptop. Flat white. Μόριο καφεΐνης σε τατουάζ. Ειδοποίηση κινητού.
«Single origin από Αιθιοπία», φώναξε ο barista.
Κύκλος. Πάλι.
Ο Οκτάβιος κοίταξε γύρω του . Όλοι έπιναν για να κάνουν κάτι άλλο. Να γράψουν. Να δουλέψουν. Να ανεβάσουν. Και κάποιος κοίταζε την άδεια κούπα, με νοσταλγία.
Έκθαμβος.
Νέοι ήχοι, άγνωστα αντικείμενα, άλλη μυρωδιά. Και κανείς δεν έπινε για να μείνει. Έπινε για να μετακινηθεί γρηγορότερα προς κάτι άλλο- κάτι του θύμισε . Μα είχε μια απλότητα!
Το κινητό δίπλα του δονήθηκε. Δεν το άγγιξε.
Τώρα, ξανά η ζάλη.
Για αλλού.

Έτος 2093 , πλησίον X”mas
Η απώλεια

Ταμπέλα: “Συνθετική καφεΐνη νέας γενιάς – απόδοση 97%”.
Λευκό εργαστήριο. Άρωμα μηδέν.
Μια φωνή μηχανής χωρίς συναίσθημα: «Επιλέξτε επίπεδο απόδοσης».
Στα χέρια του Οκτάβιου, μέσα σε μικρό γυάλινο σωλήνα, βρίσκεται ένα διαυγές υγρό. Ζεστό. Καμία μυρωδιά. Καμία τελετουργία.
«Πού είναι το άρωμα;» ρωτά.
«Μη απαραίτητο», απαντά η μηχανή.
Αφαίρεση. Και τότε καταλαβαίνει τον κίνδυνο.
Ο πανικός επιστρέφει. Η αναπνοή του γίνεται ρηχή. Το διάφραγμά του ανεβαίνει πάλι ψηλά- όπως τότε στον ανελκυστήρα.
«Τι κάνεις σ’ έναν κόσμο χωρίς μυρωδιά;»
Χαλαρώνει.
Θυμάται τον πρώτο ατμό.
Και πέφτει.

Στο Εργαστήριο. Back to the future…του. Λονδίνο 1892, βροχερός Νοέμβρης
Μετατόπιση προσοχής

Άνοιξε τα μάτια του. Βρισκόταν πάλι μέσα στο coffee shower. Ο ατμός καταλάγιαζε. Το μανόμετρο είχε σπάσει.
Είχαν περάσει λίγα λεπτά. Ή ώρες;
Μήπως όλα ήταν ονειρική υποξία;
Κάθισε στο πάτωμα. Ακίνητος. Τα πέλματα ακουμπούσαν στο κρύο δάπεδο.
Περίμενε τον πανικό.
Δεν ήρθε.
Η ακινησία δεν ήταν πλέον φυλακή. Ήταν χώρος.
Κοίταξε το φλιτζάνι του. Το σήκωσε. Δεν ήπιε. Χαμογέλασε.
Ο ατμός είχε πια χαθεί.
Η καρδιά του χτυπούσε σταθερά.
Κι εκείνος έμενε.
…τακ!

Υ.Γ. «Μα αν αφαιρέσεις το άρωμα, αφαιρείς τη μνήμη και τον άνθρωπο, Μικρά μου.»