Θέλος και Δυσιδαιμόνη

(Σαίξπηρ σε beat χαμηλό)

ΣΚΗΝΗ 1 — ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ / ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΠΟΛΗ / ΔΕΙΛΙΝΟ
Πέτρα παλιά, που κρατά κρύο.
Υγρασία πολλή, που κολλά στο δέρμα.
Οι καμπάνες κτυπούν.
Όχι για προσευχή. Για να θυμίσουν.
Η πόλη δεν κινείται.
Στενή.
Στενά.
Καμένο ξύλο.
Σίδερο σκουριασμένο.
Ο χρόνος εδώ δεν περνά.
Σε κυκλώνει…

ΣΚΗΝΗ 2 — ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ / ΣΧΟΛΙΚΗ ΑΙΘΟΥΣΑ / ΠΡΩΙ (14)
Ο Θέλος στο πίσω θρανίο. Ακουστικά.
Το beat μπαίνει χαμηλά.
Μονοτονία που επιμένει.
Σαν καρδιά που δεν ξέρει πού πάει.
Το πόδι του χτυπά ρυθμό.
Όχι από άγχος.
Από ετοιμότητα.
Η Δυσιδαιμόνη μπροστά. Γράφει.
Γράμματα μικρά, πειθαρχημένα.
Δεν σηκώνει το κεφάλι.
Σαν να έχει μάθει ότι το βλέμμα ανοίγει κεφάλαια, που δεν κλείνουν εύκολα.
Δεν μιλούν.
Κάτι όμως συγχρονίζεται.
Βλέμματα παιδιών. Όχι παιδικά. Όχι αθώα.
Βλέμματα που έχουν καταλάβει νωρίς.

ΣΚΗΝΗ 3 — ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ / ΔΡΟΜΟΣ / ΒΡΑΔΥ (14)
Περπατούν σε απόσταση ακριβή.
Ούτε μαζί. Ούτε χώρια.
Από το κεφάλι του περνά ραπ. Στίχοι σπασμένοι. Λέξεις που δεν ζητούν άδεια.
Από το δικό της περνά ροκ. Κιθάρα που τραβά ευθεία. Πειθαρχημένη, πάλι.
Ήχοι που δεν δένουν. Στέκονται δίπλα.
Τα χέρια κοντεύουν.
Δεν ακουμπούν.
Κάτι συμφωνείται χωρίς λέξεις: «…μέχρι εδώ.»

ΣΚΗΝΗ 4 — ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ / ΠΛΑΤΕΙΑ / ΜΕΣΗΜΕΡΙ (25)
Δέκα χρόνια και κάτι μετά.
Η πόλη ίδια.
Την κοιτούν αλλιώς.
Όπως κοιτάς κάτι που σε μεγάλωσε πριν την ώρα σου.
Ο Θέλος στέκεται λίγο μπροστά.
Σώμα σε αναμονή.
Σαν να περιμένει σήμα.
Η Δυσιδαιμόνη κάθεται ίσια.
Το χαμόγελο μετρημένο.
Η πλάτη δεν ακουμπά την καρέκλα.
Καφές πικρός.
Κρασί ξινό.
Μιλούν για άλλα.
Αποφεύγουν αυτά.

ΣΚΗΝΗ 5 — ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ / ΔΩΜΑΤΙΟ / ΝΥΧΤΑ (25)
Ταινία στην οθόνη.
Εκεί, που δύο άνθρωποι δεν θα συναντηθούν ποτέ.
Το beat επιστρέφει, πιο χαμηλό.
Σαν υπόστρωμα.
Ο Θέλος γυρίζει προς το μέρος της.
Ανοίγει το στόμα. Μια λέξη ανεβαίνει. Σκαλώνει.
Η Δυσιδαιμόνη τον καταλαβαίνει πριν ακουστεί.
Σηκώνεται. Ανοίγει το παράθυρο.
Η πόλη μυρίζει βροχή που δεν έπεσε.
Βαριά.
«Ό,τι δεν γίνεται στην ώρα του», ψιθυρίζει χωρίς να τον κοιτάξει, «…τόκο ζητά μετά».
Δεν περιμένει απάντηση.
Η ταινία συνεχίζεται.

ΣΚΗΝΗ 6 — ΜΟΝΤΑΖ (25 μέχρι τα 40)
Ο Θέλος σε σχέσεις όπου δίνει δίχως ρυθμό.
Χάνεται ανάμεσα σε κουπλέ που δεν του ανήκουν.
Η Δυσιδαιμόνη σε σχέσεις, υπολογισμένες.
Κρατά το μέτρο.
Φεύγει πριν χαλάσει.
Τα τραγούδια αλλάζουν.
Το beat άλλοτε βαραίνει, άλλοτε κόβεται.
Το Ρεφρέν δεν έρχεται ποτέ.

ΣΚΗΝΗ 7 — ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ / ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΠΟΛΗ / ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ (40)
Βρέχει.
Η πέτρα γυαλίζει. Νερό πολύ!
Η πόλη μυρίζει παλιά. Όπως παλιά.
Συναντιούνται τυχαία. Τίποτα ουσιαστικό δεν είναι τυχαίο. Κι οι δυό το ξέρουν.
Ο Θέλος έχει πρόσωπο ανθρώπου που έμαθε να κρατά.
Η Δυσιδαιμόνη, μάτια ανθρώπου που έμαθε να κοιτά.

ΣΚΗΝΗ 8 — ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ / ΠΑΛΙΟ ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ / ΝΥΧΤΑ
Κεριά. Σκιές στους τοίχους – φαντάσματα αποφάσεων που δεν πάρθηκαν.
Το beat εδώ σχεδόν σπάει.
Ακανόνιστο.
Πλησιάζουν.
Για μια στιγμή -μόνο μιά -η Δυσιδαιμόνη ακουμπά το χέρι του.
Σχεδόν λάθος.
Το αφήνει.
Ο Θέλος μιλά:
«Σε ήθελα.»
Μιλά χωρίς «πάντα», χωρίς λόγια μεγάλα.
Η Δυσιδαιμόνη κρατά το βλέμμα.
«Το ξέρω».
Μιλά χωρίς «κι εγώ», χωρίς ένταση.
Σιωπή.

ΣΚΗΝΗ 9 — ΚΟΡΥΦΩΣΗ
Η απόσταση μικραίνει.
Η ανάσα μπερδεύεται.
Αν γίνει τώρα, θα γίνει ολάκερο.
Η Δυσιδαιμόνη σταματά.
Όχι από φόβο.
«Αν το κάνουμε», λέει ψιθυριστά «θα τελειώσει αυτό που την κράτησε ζωντανή».
Ο Θέλος δεν απαντά.
Καταλαβαίνει.
Και αυτή η κατανόηση βαραίνει. Και πονά.

ΣΚΗΝΗ 10 — ΛΥΣΗ
Φεύγουν χωρίς φιλί.
Χωρίς υπόσχεση.
Η πόλη έξω συνεχίζει.
Πέτρα παλιά.
Βήματα καινούρια.
Το beat σβήνει.
Όχι απότομα.
Μα σαν κάτι που ξέρει πότε να χαμηλώσει έως την σιωπή του.

ΣΚΗΝΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
Ο Θέλος περπατά μόνος.
Η Δυσιδαιμόνη χάνεται στο στενό.
Κάπου, βαθιά στο κεφάλι, ένα μοτίβο παίζει ακόμη. Όχι για ένωση. Μόνο τιμή στη μνήμη.
Αγαπήθηκαν όσο μπόρεσαν.
Με τα εργαλεία που είχαν.
Τότε.

ΤΕΛΟΣ

Υ.Γ.
Ο Σαίξπηρ, Μικρά μου, δεν έγραψε για τον έρωτα που σώζει, μα για τον έρωτα που καταστρέφει αργά, αξιοπρεπώς, αναπόφευκτα!