Στην ιατρική -όπως και στη ζωή- υπάρχει μια βαθιά παρανόηση: Ότι η θεραπεία σημαίνει πάντα κάτι επιπλέον. Περισσότερα φάρμακα, περισσότερες εξετάσεις, περισσότερη προσπάθεια. Αλλά η αλήθεια είναι πιο απλή και πιο σοφή: Συχνά, η θεραπεία δεν είναι τι προσθέτεις. Είναι τι αφαιρείς.

Στην ορθοπεδική, αυτό το βλέπουμε καθημερινά.

Λιγότερη κίνηση, περισσότερη επούλωση

Όταν ένας ασθενής έρχεται με χρόνιο πόνο στον καρπό από πολύωρη δακτυλογράφηση, η πρώτη του αντίδραση είναι: «Τι πρέπει να κάνω;» Περιμένει ασκήσεις, φυσικοθεραπείες, συμπληρώματα.
Η απάντηση συχνά είναι: «Σταμάτα να κάνεις αυτό που κάνεις».

Η ανάρρωση ξεκινά όταν σβήνουμε τον θόρυβο της υπέρχρησης. Όταν σταματάμε τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις που τραυματίζουν τον τένοντα. Όταν αφήνουμε τον ιστό να ηρεμήσει.

Το σώμα δεν χρειάζεται περισσότερα ερεθίσματα. Χρειάζεται παύση.

Λιγότερη καταπόνηση, περισσότερη αντοχή

Ένας μαραθωνοδρόμος με χρόνιο πόνο στο γόνατο νομίζει ότι η λύση είναι να προπονηθεί σκληρότερα, να ενδυναμώσει περισσότερο τους μυς.

Αλλά η αλήθεια είναι το αντίθετο: Το γόνατο δεν αντέχει άλλο. Χρειάζεται λιγότερα χιλιόμετρα, λιγότερη επιβάρυνση, λιγότερη πίεση.

Η ανθεκτικότητα δεν χτίζεται πάντα με το «περισσότερο». Μερικές φορές χτίζεται με το «λιγότερο».

Μαθαίνοντας να σταματάς εγκαίρως. Να ακούς το σώμα όταν σου ψιθυρίζει αντί να περιμένεις να φωνάξει.

Λιγότερη κίνηση, περισσότερη ελευθερία

Μετά από μια αρθροπλαστική γόνατος, οι ασθενείς συχνά ρωτούν: «Πότε θα μπορέσω να τρέξω ξανά; Πότε θα μπορέσω να γυρίσω στο γυμναστήριο;»

Και η απάντηση είναι: «Μπορεί ποτέ. Και αυτό δεν είναι απώλεια.»

Γιατί η νέα άρθρωσή τους δεν είναι φτιαγμένη για άλματα και έντονες επιβαρύνσεις. Είναι φτιαγμένη για περπάτημα, κολύμπι, ποδηλασία. Για ζωή χωρίς πόνο, όχι για ρεκόρ.

Και στην αρχή, αυτό μοιάζει με περιορισμό. Αλλά με τον καιρό, οι ασθενείς το καταλαβαίνουν: δεν έχασαν την ελευθερία. Την κέρδισαν.

Γιατί η ελευθερία δεν είναι να κάνεις τα πάντα. Είναι να μπορείς να κάνεις αυτά που έχουν σημασία, χωρίς να υποφέρεις.

Λιγότερο στρες, περισσότερη αποκατάσταση

Υπάρχει και κάτι άλλο που συχνά λέω στους ασθενείς μου: το στρες δεν είναι αόρατο. Το σώμα το κουβαλάει. Στην πλάτη, στον αυχένα, στους ώμους.

Η χρόνια ένταση προκαλεί φλεγμονή. Η φλεγμονή προκαλεί πόνο. Ο πόνος προκαλεί περιορισμό.

Και αυτό δεν διορθώνεται με περισσότερα χάπια ή περισσότερες θεραπείες. Διορθώνεται με λιγότερα. Λιγότερη πίεση, λιγότερη ένταση, λιγότερος θόρυβος.

Μερικές φορές, το πιο θεραπευτικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να σβήσεις τα φώτα για λίγο. Να ηρεμήσεις. Να αφήσεις το σώμα να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει: να επουλώνεται.

Η σοφία της αφαίρεσης

Η σύγχρονη ιατρική και η σύγχρονη ζωή μας έχει μάθει ότι κάθε πρόβλημα έχει λύση που προσθέτουμε. Μια θεραπεία, μια επέμβαση, ένα πρόγραμμα.

Αλλά το σώμα, όπως και η ψυχή, δεν χρειάζεται πάντα περισσότερα. Χρειάζεται χώρο να αναπνεύσει.
Χρειάζεται παύση από την καταπόνηση.
Χρειάζεται αφαίρεση του περιττού.