Η μακροχρόνια ενασχόληση μου με τη διαμόρφωση πολιτικών με θέμα την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, μ’ έχει οδηγήσει στην πεποίθηση ότι η «φροντίδα» προς τον συνάνθρωπο και προς τα ζώα, δεν μπορεί να είναι προσωπική υπόθεση ή υπόθεση της οικογένειας αλλά είναι και ευθύνη της Πολιτείας.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή, που όλοι χρειαζόμαστε φροντίδα.
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει, όταν ένας άνθρωπος αρρωσταίνει, όταν η αναπηρία περιορίζει την αυτονομία, όταν τα γηρατειά και η ανέχεια φέρνουν νέες ανάγκες, ακόμα και όταν ένα ζώο αρρωσταίνει ή ζει κάτω από άθλιες συνθήκες, η παρουσία και υποστήριξη των άλλων γίνονται καθοριστικές.
Κανείς δεν είναι διαρκώς αυτάρκης.

Κι όμως συχνά οι κοινωνικές πολιτικές οργανώνονται σαν να ήταν η φροντίδα αποκλειστικά προσωπική υπόθεση και ευθύνη της οικογένειας ή βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι πιο ευάλωτοι.
Μήπως πρέπει να αλλάξουμε αυτή την αντίληψη; Μήπως πρέπει να αντιληφθούμε ότι η φροντίδα δεν περιορίζεται στην κάλυψη βασικών αναγκών; Αλλά περιλαμβάνει την υποστήριξη κάθε ατόμου ώστε να ζει με αξιοπρέπεια, να διατηρεί την αυτονομία του και να συμμετέχει ισότιμα στην κοινωνική ζωή;
Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη και μια συλλογική ευθύνη που δεν μπορεί να αφήνεται αποκλειστικά στα άτομα και στις οικογένειες.
Αφορά στον σχεδιασμό μιας κοινωνίας που προλαμβάνει τις δυσκολίες και διασφαλίζει ότι κανείς δε μένει μόνος απέναντι στις ανάγκες του.

Μια πολιτεία που επενδύει στη φροντίδα δεν περιμένει ο πολίτης να φτάσει στα όρια της ανημποριάς.
Δημιουργεί προσβάσιμες υπηρεσίες υγείας, ποιοτικές δομές προσχολικής αγωγής, ουσιαστική στήριξη των ανθρώπων που φροντίζουν συγγενικά τους πρόσωπα, ασφαλείς και προσβάσιμους δημόσιους χώρους, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και υπηρεσίες που σέβονται την ηλικία και την αξιοπρέπεια, καθώς και φροντίδα των ζώων.

Στη χώρα μας μεγάλο μέρος της φροντίδας εξακολουθεί να στηρίζεται στην οικογένεια και ιδιαίτερα στη συμβολή των γυναικών.
Αξίζει να αναγνωρίσουμε το ισχυρό αίσθημα αλληλεγγύης που εκφράζουν πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες μέσα από τον εθελοντισμό και την ανιδιοτελή προσφορά τους, αποδεικνύοντας καθημερινά ότι η φροντίδα, η ανθρωπιά και η διάθεση να σταθούμε δίπλα στον συνάνθρωπο αποτελούν ζωντανές αξίες της κοινωνίας μας.
Όμως μια κοινωνία που αφήνει τους ανθρώπους και τις οικογένειες τους να αντιμετωπίζουμε μόνοι τους τις δυσκολίες, αναπαράγει τις ανισότητες. Αντίθετα μια κοινωνία που οργανώνει τη φροντίδα, επενδύει στην αξιοπρέπεια, στην ισότητα την κοινωνική συνοχή και τελικά στον άνθρωπο.

Αυτή την κοινωνία θέλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας.
Μια κοινωνία που θα βλέπει τη «φροντίδα» ως θεμελιώδη υποδομή της.
Μια κοινωνία στην οποία η φροντίδα του πολίτη, θα πρέπει να διαπερνά όλες τις πολιτικές: Της εκπαίδευσης, της υγείας, της στέγασης, του περιβάλλοντος, της ψηφιακής διακυβέρνησης.
Γιατί τελικά όλοι και όλες έχουμε ανάγκη από κάποιον που μας νοιάζεται…